5. Bezsilność.

Kolejna nieprzespana noc. Cienie pod oczami pochłaniają coraz większą powierzchnię mojej bladej skóry. Łuna z malutkiej, biurkowej lampki odgania panujący mrok w archiwum. Biurko ugina się pod ciężarem piętrzących się dokumentów. Kto by pomyślał, że do tej pory nie znalazłam nic o błękitnej krwi. Wertowałam godzinami dokumenty od początków istnienia wioski do panowania Trzeciego Kage. Reszta papierzysk czeka w swojej kolejce. Żadnej informacji, wzmianki. Jakby to pojęcie w ogóle nie istniało, choć była możliwość, że owe informacje zostały skradzione. W duchu prosiłam bogów, by łaskawie ruszyli swoje cztery litery i pomogli. Akurat nad istnieniem małych dzieci powinno im zależeć. Tym bardziej, że porwania nie dotyczą jedynie naszej wioski. Nieszczęście dotknęło również Sunę. Jakim cudem nie dajemy sobie z tym rady ?

***

Kazekage gromił mnie swoim spojrzeniem. Tsunade zrobiła to specjalnie. Ten jej szyderczy uśmieszek mówi sam za siebie. Taka stara, a zachowuje się, jakby rozwój emocjonalny zatrzymał się na etapie szalonej nastolatki. Skoro gustuje w intrygach, to czemu nie ogląda oper mydlanych? Z pewnością by w nich zasmakowała. Przechodziłem z nogi na nogę i kątem oka spoglądałem przez okno, by choć na chwilę uwolnić się od tych piaskowych sideł.

- Jestem zdumiona i mocno zirytowana. Ktoś sobie z nami mocno pogrywa. Mieć tylu wyszkolonych ninja i nie móc poradzić sobie z bandą kryminalistów? – w końcu przemówiła Czcigodna. W geście rezygnacji, rozłożyła ramiona i opadła nimi na biurko.

- Z bardzo dobrze wyszkoloną bandą kryminalistów – poprawił Gaara. – Możliwe, że to Akatsuki lub Orochimaru, z resztą nic innego nie przychodzi mi na myśl.

- Tak jak nam – wtrąciłem się.- Bynajmniej nie możemy zamknąć kręgu podejrzanych tylko na tych dwóch możliwościach. Wiemy, że mamy do czynienia z osobami, które maczały palce w medycznych jutsu, znają historię łączącą nasze Wioski. Możliwe, że poznały tajne jutsu, choć w naszych archiwach nie zniknęły żadne dokumenty.

W moment po pomieszczeniu rozległo się pukanie do drzwi. Tsunade nie zdążyła odpowiedzieć, a dźwięk pukania zamienił się w przeraźliwy skrzyp nienaoliwionych zawiasów. To była ona.

- Gomen Shikamaru-sama. Z archiwum zniknęły wzmianki o błękitnej krwi. Niemożliwe, że coś przeoczyłam – pokazała palcem na swoje gigantyczne cienie pod oczami.

- No to pięknie! – warknęła Tsunade.  – Co się z wami dzieje do diaska?!

- Czcigodna Tsunade – skłoniła się i popatrzyła na rudowłosego – Kazekage . – Pozwoliłam sobie na zerknięcie do działu z pieczęciami. Obstawione czterema  członkami oddziału ANBU, w tym dwójka z mojego zespołu. Nic nie zostało naruszone.

- Chociaż tyle dobrego. Może nie jesteśmy aż na tak przegranej pozycji. Może jeszcze posiadamy coś, co będą potrzebować. Nie mniej jednak należy zapewnić ochronę dzieciom, które mogą być ich kolejnym celem. Ayumi znalazłaś coś jeszcze? – zapytała się, zaplatając palce i opierając brodę na rękach.

- Tsunade-sama jakbyś czytała mi w myślach – uśmiechnęła się zadziornie i podeszła do Kage. W dłoni trzymała gruby rulon ze zwojami. – Drzewa i zapiski narodzin szlachetnie urodzonych.
Zdolna, ognista bestia. Podniosłem delikatnie kąciki ust i ponownie wierciłem spojrzeniem  krajobraz za oknem.

***

Postanowiłam nie robić wiele rzeczy. Owa, o której mowa, była pierwszą na liście. Jak to z planami bywa – ciężko się je realizuje. Moja noga stanęła za murami Konohy. Pluję sobie w brodę, że jestem siostrą Gaary. Nigdy nie wypada się sprzeciwiać bratu, który jest cholernym Kazekage. Tak, cholernym. Kocham go, ale jego stanowczość i brak wrażliwości staje między moją nienawiścią do tego miejsca i do jednego irytującego osobnika. Cóż za ironia, że można tak szybko znienawidzić mężczyznę, który kiedyś był dla ciebie wszystkim. No może nie wszystkim, bo wachlarzem nigdy nie potrafił być. Z resztą nie ma o czym mówić. Wszystkie zdarzenia losowe mają coś na celu. A teraz jestem tu. Przewijają się znienawidzone klatki wspomnień, o których zdążyłam zapomnieć. Od kiedy jestem tak wrażliwa? Trzeba w końcu się ogarnąć i zrealizować misję. Być ochroniarzem Kazekage.

***

Dotknął kciukiem dolną wargę, na co ciało przeszyły przyjemne ciarki. Przejechał dłonią po moim policzku, zatrzymując się na karku. Delikatnie ugniatał palce, masując spięte rewiry. Otaczała nas głucha noc. Siedzieliśmy na trawie pod starym, monstrualnym dębem. Niebo iskrzyło się od filigranowych, jasnych punkcików, które migotały w rytm mojego przyspieszonego tętna. Nigdy nie towarzyszyło mi tyle emocji jak właśnie w tej chwili. Strach, podniecenie, szczęście. Patrzyłam w jego orzechowe oczy i mimowolnie się przybliżałam, by złożyć pocałunek na jego ustach. Wpiłam się w jego wargi, pozwalając by uczucia wzięły sprawę w swoje łapki. Odwzajemnił atak i zatopiliśmy się w siebie bezwstydnie. Pozwoliłam, by orgazm przerwał panującą ciszę.

Otworzyłam oczy. Zauważyłam, że się uśmiecham. Śniłam o nim. O nas. O naszym pierwszym razie. Pierwszy przyjemny sen od jego śmierci. Odwróciłam się i położyłam na boku. Wyciągnęłam rękę i położyłam na pustym miejscu łóżka. Ścisnęłam palcami materiał jego poduszki i znów zatopiłam się we śnie. 

***

Dni mijały nie ubłagalnie. Czas poganiał nas swoim biczem jak niemiłosierny kat. Wioska tkwiła w bańce przerażenia. Tragedia porwanych dzieci wypłynęła mimo wszelkich starać zatajania. Mieszkańcy stali się nieufni. Radość i życzliwość uleciała hen daleko. Przechodząc ulicami miasta słyszałam pomrukiwania, szepty. Dostrzegałam spojrzenia pełne pogardy i strachu. Wiedziałam, że ci ludzie oczekują od nas ochrony. Robimy wszystko co w naszej mocy. Wolałabym przeprowadzać patrole poza murami. Niestety jeszcze jestem pod nadzorem. Nie mogę pracować w terenie. Dalej uważam, że jest ze mną wszystko w najlepszym porządku, choć w papierach z diagnozą od psychologa można dostrzec uwagę „ z powodu niepoczytalności i depresji, spowodowanej śmiercią partnera…” . Bla, bla, bla. Chyba ja wiem najlepiej, co jest dla mnie dobre, a nie jakiś starszy mężczyzna, który mimo okularów z szkłami jak denka od butelek po sake, mruży oczy, by lepiej widzieć pacjenta.

- Ohajo Ayumi.

Zza pleców doszedł do mnie znajomy głos. Odwróciłam głowę i poczęstowałam Shikamaru uśmiechem.

- Ohajo. Jak się masz? – zapytałam, ciekawa dlaczego teraz nie jest z Temari, która dwa dni temu pojawiła się w wiosce ze swoim bratem i resztą piaskowych ninja.

- Nie najlepiej – burknął, chowając ręce do kieszeni spodni.

Spojrzałam na niego pytająco, a ten odwrócił ode mnie wzrok.

- Mów mi tu – powiedziałam, robiąc mu kuksańca w bok. – Lubię słuchać.

- Temari – ponownie burknął, ale tym razem na jego czole pojawiły się zmarszczki.

- Co ty mówisz! W idealnym świecie Shika-Tema coś się dzieje ? – zachichotałam.

- Chyba właśnie nic się nie dzieje. Przecież nie jesteśmy razem od dwóch lat Ayumi.

Stanęłam jak wryta. Od dwóch lat?! Ale jak to?! Jak? Co? Kiedy?!

^^^^^^^^^^^

Witam, witam! W szczególności moją ulubioną Van-chan! ( jedyną czytelniczkę i fankę :p) Chciałabym Cię od razu przeprosić za ten rozdział, bo nie należy do najlepszych, ale już mam koncepcję na nowy i obiecuję, że pojawi się już niebawem. Twoja dzika i szybka akcja na blogach zmotywowała mnie, bym w końcu ruszyła swoje cztery litery :d Kocham Cię ! i Czekaj na więcej!