6."Nie bądź miętki!"

Złociste promienie słońca otuliły swoim blaskiem krainę wiecznych piasków. Stałam na piaszczystym wzgórzu, obserwując budzącą się Sunę do życia. Skończyłam kilkudniową misję. Tęskniłam za tym ciepłem i jasnością. Za tym przyjemnym dotykiem słońca i szorstkimi podmuchami piaskowych wiatrów. Przymknęłam oczy, by wyostrzyć pozostałe zmysły. Powoli rozłożyłam ręce i delikatnie odchyliłam głowę do tyłu, gdy nadeszła seria wietrznych batów. Cudowny masochizm na miarę córki zrodzonej z piasku.
- No proszę, proszę. To ja na ciebie czekam w mieszkaniu, a ty zawieszasz się na tym pustkowiu?

Wiedziałam, że mnie obserwuje. Czułam jego obecność, odkąd wpadłam w tą cudowną błogość.

- Taniec w piasku, a nie zawieszanie się kochany.

Akimiko zbliżył się do mnie, obejmując zgrabnie od tyłu. Przyciągnął mnie do siebie i zatopił swoją twarz w potarganych kucykach.
- Tęskniłem za swoją narzeczoną. Muszę porozmawiać z twoim bratem, by cię na tyle nie wysyłał, bo nie wyrabiam sam w pustym mieszkaniu.

- To znajdź sobie jakieś zajęcie, bo z bycia ninja nie zrezygnuję – uśmiechnęłam się i odwróciłam głowę do mężczyzny mojego życia i musnęłam go suchymi wargami po delikatnym zaroście.

***

Co chwilę wracam do tego wspomnienia. Czuję się bardzo nieszczęśliwa bez niego. Gaara specjalnie mnie tu zaciągnął. Nie podoba mu się mój przyszły mąż. Nigdy nie przepadał za moimi partnerami, choć kiedyś mogłam powiedzieć, że do Nary nawet się przekonywał, ale do mojego narzeczonego wysyła same negatywne emocje. Może boli go fakt, że nie jestem tylko na jego wyłączność? Bądź co bądź zacznę nowe życie. Prędzej czy później będzie musiał się z tym pogodzić. Póki co ja dalej będę milczeć jako moja mała manifestacja przeciwko jego rozkazom. Wiedział, ile emocji będzie mnie kosztować ta misja, a wymówka „ ponieważ jesteś najlepsza” jest mało wiarygodna. Gaara po prostu chce mnie od niego odciągnąć. Bezczelny bachor. 

***

Nigdy nie byłam plotkarą. To znaczy tak sądziłam, choć nie ukrywam, że czasami ( no może trochę częściej) lubiłam wiedzieć, co się dzieje u znanych mi osób. Ciągłe misje i nadrabianie czasu z Kotetsu zupełnie odcięło mnie od najświeższych wieści. Najwięcej dowiadywałam się odwiedzając rodziców. Mama jako żona przywódcy klanu odgrywała nie mniejszą rolę w naszej społeczności. Pomagała w bardziej duchowych konfliktach niż mój ojciec. Służyła poradą, morałem, podpowiedziami. Wiadomo, że wiele spraw musiała trzymać w sekrecie, ale nie oszukujmy się – ile informacji może zachować jedna osoba bez uszczerbku na własnej psychice? W tym momencie pojawiałam się ja. Wpuszczałam jednym uchem, wypuszczałam drugim. W ten sposób zaspokajałam swoją ciekawość, a mamy brzemię zmniejszało swój ciężar. Problem polegał na tym, że ploty dotyczyły tylko naszego kręgu, a ja byłam rządna informacji. Klan Okamoto nie przywiązywał dużej wagi do utrzymywania trwałych relacji z resztą wioski. Przeważnie tyczyły się kręgów handlowych lub pojedynczych, indywidualnych znajomości, o których publicznie nie dyskutowano. Moim zdaniem jest to totalne zacofanie, choć Starszyzna będzie się upierać i wpajać ludziom, że najważniejszy jest Klan.

Gdy odszedł ode mnie Kotetsu zaczęło mi brakować wielu znajomości, które zaprzepaściłam brakiem czasu. Nie wiedziałam, co się dzieje. Jak sobie moi znajomi radzą? Szczerze powiedziawszy nie wiem nawet, jak zacząć się uczłowieczać. Nie ułatwia mi tego moja praca. Zimne, konkretne zasady. Wyzbywanie się emocji przy misjach. Ciężko pogodzić ze sobą dwa życia. Dwie osobowości i dwie twarze. Haha. Ciężko też walczyć z ciekawską naturą kobiety.

- Jak to się stało? – zapytałam prosto z mostu. Zdziwienie nie ustępowało, a moje wybałuszone oczy musiały bardzo dziwnie wyglądać.

- Nie wiesz? – popatrzył na mnie podejrzliwie. No przecież bym nie pytała, gdybym wiedziała!

- Jak widać, to nic nie wiem.

- Zdradziła i zostawiła. A teraz wychodzi za mąż. Wysłała mi jeszcze bezczelnie zaproszenie na ich ślub, a teraz pojawia się w wiosce jakby nigdy nic. Dwa lata moje myśli krążyły wokół jej osoby, choć potraktowała mnie jak irytującego śmiecia. Zero wyjaśnień. Po prostu odeszła i zostawiła ze znakami zapytania. I wróciła. Gdzieś się chowa, a jej brat miażdży mnie wzorkiem, jakbym to ja ją skrzywdził – spauzował. Zrobił głęboki wdech i dodał – Posrana rodzinka.

- Przykro mi – skłamałam, ponieważ dalej byłam w szoku i nie potrafiłam z niego wyjść. Po dłuższej chwili doszłam do siebie i popatrzyłam na kruczoczarnego.

Nie okazywał emocji, choć z pewnością te dwa lata, które ma za sobą, nie należały do najpiękniejszych. Żeby mężczyzna tyle czasu wracał do normalności? To aż mi głupio, że dwa miesiące po pochowaniu Kotetsu ja żyję jak inni. Przepraszam cię kochany najmocniej! Ciągle jesteś i będziesz w moich myślach. Ciągle będę cię kochać. Na znak współczucia położyłam dłoń na ramieniu Shikamaru i uśmiechnęłam się pokrzepiająco.

***

Dotknęła mnie. Jej malutka dłoń spoczęła na moim ramieniu. Na dodatek obdarzyła mnie tym swoim promiennym uśmiechem, który wywoływał u mnie delikatne palpitacje. Testosteronu nie oszukasz. Podobała mi się. Bardzo. Zawiesiłem wzrok na jej piwnych oczach. Już tak dawno ukrywała te swoje roztańczone chochliki. Żałoba ją zupełnie pochłonęła. A teraz dostaje rumieńców. Staje na własnych nogach, stara się walczyć o swoją przyszłość. Przyszłość wioski. Nagle coś mnie tknęło. Impulsywnie chwyciłem jej jedwabistą twarz w obie ręce i gwałtownie przyciągnąłem do siebie, by złożyć na jej bladych ustach pocałunek. Poczułem opór jej dłoni na wysokości mojej klatki piersiowej. Jednak po chwili jej ręce zwiędły i opadły na moich biodrach. Odwzajemniła pocałunek. Chwila była wiecznością, której nie chciałem przerywać. Jednak w pewnym momencie odciągnęła głowę na bok.

- Przepraszam Shikamaru. Ja… nie mogę. Nie potrafię – zabrała ręce ode mnie i odsunęła się krok do tyłu. Popatrzyła na mnie, a jej policzki lśniły od strużek cieknących łez. Że też ich nie poczułem.

Odwróciła się na pięcie i poszła przed siebie żwawym krokiem, a ja odpuściłem pogoń za nią. Jestem totalnym kretynem. Jednak jej wewnętrzna żałoba wciąż trwa. Ale idiota. Włożyłem ręce w kieszenie spodni i ruszyłem w przeciwnym kierunku, myśląc ciągle o Ayumi i o tym pięknym i delikatnym pocałunku.

 ***

Panowały nade mną sprzeczne emocje. Pożądanie prosiło do tanga przerażenie. Strach na przemian nastawiał swoje policzki z uczuciem zwanym ciekawością. Zaborczość i niegasnąca miłość zaczęły budować bramę przed nowymi doznaniami. Nie mogę sobie pozwolić na chwile słabości. Jestem tylko twoja Kotetsu. Szybkim krokiem wkroczyłam do domu dziadzia Taku. Staruszek siedział przy stoliku i z niezawodnym okiem alchemika rozrabiał sake z zieloną herbatą. Jego azyl był przytulnym, jasnym i małym mieszkaniem. Od kiedy zabrakło mojej babci, dziadzio próbował na różne sposoby zapełnić pustkę po niej. W końcu odnalazł ukojenie w wieszaniu fotografii na każdym skrawku białych ścian wszystkich pomieszczeń. Jak na mężczyznę miał dar przestrzenny, przez co nie rozwieszał zdjęć chaotycznie, a według schematu, który przerodził się w kolorową mozaikę. Rogi salonu ozdabiały bujne kwiaty i rośliny doniczkowe. Ulubionym i szczególnie pielęgnowanym jest wysokie na pół metra drzewko bonsai, które stało na mostku. Tak, na mostku. Mój ojciec na 85 urodziny dziadka postanowił zagospodarować pusty kąt w jego mieszkaniu i wykonał własnoręcznie domowe oczko z mini strumykiem, który wypełniał pomieszczenie przyjemnym szumem, gdy opadał na płaskie kamienie. Dziadzio nie wiele się zastanawiając postawił przy oczku swoją matę do medytacji , świece i butelki z olejkami eterycznymi.

- W końcu mnie odwiedziłaś moja droga wnuczko – zwrócił głowę w moją stronę z olbrzymim uśmiechem, który wyostrzył liczne zmarszczki na jego twarzy.

- Dziadziu musisz mi pomóc. Zapewne wiesz coś na temat błękitnej krwi. Siedziałam nocami w archiwum. Wertowałam tonę dokumentów, nie kontaktuję i …

- Spokojnie moje dziecko – przerwał. Wskazał ręką miejsce przy stoliku naprzeciwko niego. Kiwnęłam głową i usiadłam wbijając oczy w jego oblicze. – Jestem dość oczytanym człowiekiem i wiem też sporo. Niestety w pamięci tkwią mi tylko wzmianki na temat tego zagadnienia. Na szczęście one mogą nam rozjaśnić pewne kwestie i pomóc obrać odpowiednią ścieżkę. Ostatnio z Tsunade szukaliśmy czegoś w mojej skromnej biblioteczce. Niestety pod wpływem naszego cudownego sake, nasze umysły były lekko zamglone i zabrałem się za to jeszcze raz – uśmiechnął się pod nosem, odpalając drewnianą fajkę. – Błękitna krew płynie w żyłach ludzi szlachetnie urodzonych. W obecnych czasach jest to jedynie określenie ludzi zamożnych, lecz za czasów Pierwszego Hokage Hashiramy błękitna krew miała też inne znaczenie. Bowiem uważano, że owy wypełniacz układu krwionośnego ma zastosowanie lecznicze i można rzec magiczne – spauzował, by zaciągnąć się karmelowym tytoniem z fajki. – Ayumi nie patrz na mnie proszę jak na wariata. Nie bez powodu nazwałem je magicznymi właściwościami, ponieważ pierwsze sekty składały się ze szlachciców, którzy do swoich diabelskich rytuałów używali własnej krwi, która sprawiała, że śmierć walczyła z życiem na ich oczach. Gdy odkryto bestialskie zamiary sekty, która chciała pogrążyć Konohę w ciemnościach piekła, Pierwszy Hokage po cichu pozbył się członków sekty i nałożył dodatkową ochronę na szlachtę. Z czasem poszło w zapomnienie poczynania przodków. A teraz chyba zło powraca.

Mimo, że wiele już słyszałam i nie jedno widziałam, byłam w zupełnym otumanieniu przez owe informacje.

- Dlaczego nigdy o tym nie słyszałam? – zapytałam, machając ręką przed swoją twarzą, która już moczyła się w dymnych falach fajki.

- Jak mnie pamięć nie myli, to powinno to być zachowane w tajnych aktach Konohy, do których ma dostęp jedynie Hokage, Ayumi.

- Ale jako członek ANBU powinnam wiedzieć o takich rzeczach. Jako cień Hokage i tajna ochrona wioski. – zbulwersowałam się. Poczułam się mało kompetentnie jak na moje stanowisko. Jednostka specjalna powinna wiedzieć więcej nawet od Hokage.

- Nie marszcz tak czoła dziecko, bo będziesz wyglądać jak ja na starość – zganił mnie. – Nawet Tsunade o tym nie wiedziała, a zaznaczam, że jest wnuczką Pierwszego Kage. Trochę wyrozumiałości i mniejszej nienawiści dziecko. Widać, po kim odziedziczyłaś charakterek. Dziadzio jest dumny z wnuczki, choć wnuczka powinna trochę nad tym panować. Ambicje nie są najważniejsze.

- Nie wiesz, jakie brzemię spoczywa na mych barkach – odwróciłam głowę od niechcenia, by uciec przed krytycznym spojrzeniem dziadka. Czasami mam ochotę go kopnąć w ten stary tyłek.

- Nie jesteś jedynym kapitanem oddziału ANBU. Nie wszystko spoczywa w twoich rękach. Teraz ważna jest praca zespołowa i powinnaś odłożyć na bok wieczną rywalizację z całym otoczeniem.

- Dziękuję dziadku za pokrzepiające słowa. Akurat od ciebie spodziewałam się innego odzewu – warknęłam i w końcu zmusiłam się, by wyjść na spotkanie twarzą w twarz.

- Życie nie jest usłane różami. Nie chcę byś źle mnie zrozumiała. Przestań po prostu działać w pojedynkę, a zacznij wierzyć w pracę zespołową.

- Od mojej ostatniej pracy zespołowej zginął mój chłopak… - wstałam i posłałam ostatnie spojrzenie dziadkowi, które nie należało do najgrzeczniejszych i energicznie wyszłam przez werandę.

***

Tsunade nie zlecała mi żadnych misji, które miały bezpośredni kontakt z ludźmi. Bała się, że mogę być jeszcze trochę niezrównoważona i mogłabym powiedzieć coś za dużo lub pozwolić, by emocje wzięły górę. Mija tydzień od mojego zacnego szperania w aktach i pogrążam się w chandrze. Mój zespół mnie nie potrzebuje, Hokage mnie nie potrzebuje, to na jaką cholerę ja tutaj jestem? Odpowiedz mi Kotetsu, co? Odzwyczaiłam się od częstych wizyt w domu rodziców, a po ostatniej sytuacji z dziadziem, wolałam unikać dzielnicę Klanu. Znowu powróciłam do punku wyjścia. Znowu wylądowałam w swoim pustym pokoju. Choć muszę zaznaczyć, że mieszkanie należało do w miarę schludnych. Gdy powoli powracałam do życia, mama postanowiła wziąć sprawy we własne, malutkie rączki i przywróciła moje mieszkanie do porządku. W końcu zdecydowałam, co zrobić z rzeczami Kotetsu. Zostały u mnie, choć spotkałam się z aktem niezadowolenia ze strony jego rodziny. Gdy doszliśmy do konsensusu jedna trzecia kartonów została zabrana, a jego matka znowu pogrążyła się w żałobie. Żal i tęsknota wypisana grymasem i łzami wyrywała mi serce z klatki piersiowej. Ale trzymałam się twardo przy jego rodzicach. Okazałam skruchę i wyrazy współczucia gestem ręki położonej na ramieniu kobiety i pomogłam zabrać im pudła do ich domu. 

Leżałam jak męczennik na dwuosobowym łóżku. Obowiązkowo po prawej stronie. Jak w transie pląsałam wzorkiem po zakamarkach pokoju i sprawdzałam, czy wszystko jest na swoim miejscu. Gdy tylko rozłożyłam jego rzeczy po naszej sypialni, od razu pomieszczenie nabrało życia. Wyglądało jakby zamieszkiwały je dwie osoby. Ciągle żyłam w tym kłamstwie. Nie chciałam, by wspomnienie o nim wyblakło. Choć cisza przerywana moimi westchnieniami demaskowała mój kamuflaż. Brakowało jego głosu.
w tym paskudnym stanie agonii i zupełnym brakiem mobilizacji atakowały mnie myśli wszelakiego rodzaju. Plątały się ze sobą i blokowały przepływy logicznych wyjaśnień. Mętlik powoli wyprowadzał mnie z równowagi. Sprawiał, że stawałam naprzeciw swoim słabością i uginałam się pod nimi, choć nigdy tego nie robiłam. Zawsze byłam szkolona według zasady „ Bariery się przeskakuje”. A teraz? Chyba wyszłam z wprawy, albo zrobiłam się mówiąc kolokwialnie „miękka”. W Akademii za czasów moich potyczek z nauką panowała moda na przyśpiewkę „ nie bądź miętki!”. Teraz to sobie powtarzam w myślach z melodyjną dykcją. Co zrobić z Tsunade? Jak ją do siebie przekonać? Nie bądź miętka! Jak pokazać, że jestem gotowa na prawdziwe misje? Nie bądź miętka! Powinniśmy puścić patrole do okolicznych wiosek i przepytać ludzi, czy nie widzieli czegoś podejrzanego. Wysłać szpiegów. Powinniśmy zebrać raporty od wszystkich Kage. Czy będą skorzy do współpracy? Powinniśmy nadać ochronę szlachetnie urodzonym. Przedstawić zagrożenie. Czy Tsunade to już zrobiła? Czy zwiększyła środki ostrożności? Nie bądź miętka! Czy Hokage cokolwiek mi powie? Nie bądź miętka! A co z ostatnim incydentem z Shikamaru? Unikać go dalej czy stanąć twarzą w twarz i coś powiedzieć? Ale co? Nie bądź miętka! Nie bądź miętka! NIE BĄDŹ MIĘTKA! Tak! Nie będę miętką!

Wstałam szybko jak strzała przecinająca powietrze. Zadowolona sięgnęłam po swoje ochraniacze, które leżały niedbale na kanapie i zaczęłam się przygotowywać do starcia ze swoimi myślami i pytaniami. Trzeba je rozwiać! Nie jestem miętka! Stara Ayumi powraca! Nie dam się! Jestem silna jak skała! Jak stal! Jak …

Dzwonek do drzwi przerwał moją myślową batalię.

- Już chwilunia! – zawołałam, dopinając lewy naramiennik. Przedarłam się jak puma przez wąski korytarz dzielący mnie od drzwi wejściowych. Szybkim ruchem złapałam za klamkę.

- Shi-Shikamaru… Emm… Co cię do mnie sprowadza? – zapytałam zupełnie zaskoczona wizytą kruczoczarnego. Wyglądał na zmieszanego. Patrzył w bok, unikając mojego pytającego spojrzenia. Czułam jak fala gorąca uderza moje ciało. Przypomniały mi się moje pytajniki i moja pewność siebie. Zrobiłam się czerwona jak burak.

- Mogę wejść Ayumi ? – wydukał, wkładając ręce w kieszenie do spodni. Cały Shikamaru.

- Jasne – odsunęłam się od wejścia, by zrobić mu przejście i wskazałam ręką w stronę kuchni, gdzie mógłby usiąść. Ewidentnie czułam się bardzo niezręcznie.

Powolnymi ruchami udał się do wskazanego pomieszczenia. Melancholijnie zmierzył kuchnię w wzdłuż i wszerz. W końcu odsunął krzesło i zasiadł przy stole, składając ze sobą ręce i opierając brodę na nich. Patrzył na mnie jakby miał coś na sumieniu. Poszłam w jego ślady i usiadłam naprzeciwko niego. Serce mi łomotało jak olbrzymi dzwon. Oddech miałam niespokojny i przerywany, jakby brakowało mi tlenu. Byłam w szoku, ile kosztowała mnie ta sytuacja emocji. Opanuj się dziewczyno! Jesteś wysokiej rangi Kunoichi! Kapitanem oddziału ANBU! Jak możesz panikować w pobliżu faceta? Faceta, który mnie pocałował. Właśnie. To był ten problem.

- Nie chciałem cię wystraszyć… - wymruczał i w końcu nawiązał ze mną kontakt wzrokowy.

Otworzyłam usta i nie wiedziałam, co mam mu odpowiedzieć.

- Ja… To znaczy… Nie wystraszyłeś mnie Shikamaru – ostatnie słowa wypowiedziałam zadziwiająco stanowczo. – Po prostu się spieszyłam – skłamałam, a kłamstwo ma krótkie nogi, których ślady widać na moich zaczerwienionych policzkach.

- Jak na kapitana słabo kłamiesz. Dobrze, że macie maski, bo byłoby ciężko ukryć te wręcz urocze policzki. Chociaż głos masz stanowczy – powiedział to, uwidaczniając śnieżnobiałe rzędy zębów. Oparł ręce na stole.

- Nie bądź taki przemądrzały! Pamiętaj u kogo w domu przebywasz – warknęłam, zawiązując ręce pod biustem.

- Widzę, że ci w czymś przeszkodziłem – kiwnął głową w moją stronę, a ja automatycznie spuściłam wzrok na jeden założony naramiennik.

- Tak, przeszkodziłeś. Właśnie szykowałam się do Tsunade.

- To przepraszam proszę pani. Będę się streszczał. Jesteśmy dorośli, prawda?

- Ja ewidentnie tak, choć nad tobą to bym się trochę zastanowiła.

- A ja mam zupełnie odwrotny pogląd na ten temat – przyłożył swoje plecy do oparcia krzesła i głośno westchnął. – Kłopotliwe są takie rozmowy. Jako że jesteśmy już dorośli, to chciałem coś wyjaśnić. Zacznę od tego, że cię przepraszam za ostatni incydent. Choć robię to z grzeczności i dobrego wychowania, ponieważ nie żałuję, że to zrobiłem.

- No to po co przepraszasz? – zapytałam, zbita z tropu. Na znak niezrozumienia uniosłam jedną brew do góry.

- Bo ta bardziej rozsądna część mnie uważa, że powinienem to zrobić.

- A ta mniej ? – ciągnęłam go za język. Byłam ciekawa, co też druga część chłopaka przede mną ukrywa.

- Ta mniej rozsądna coś do ciebie czuje. Po prostu. Chyba nie muszę tego tłumaczyć?

- Yyy… Nie, nie musisz – w pomieszczeniu pojawiła się lekka konsternacja.

- Widzę, że cię zaskoczyłem- skomentował, dostrzegając otwierającą się moją buzię, z której nie mogło wyjść ani jedno słowo więcej.

Pokiwałam głową potwierdzając jego obserwacje. Nie wiedziałam, co powiedzieć. Najzwyczajniej w świecie. Nie potrafiłam się zachowywać w takich sytuacjach. Łapiąc seryjnych morderców strzelam takimi wiązankami pod ich adresem, że do tej pory w więzieniu Konohy donoszą mi strażnicy, że jestem mieszana z błotem. A nie potrafię odpowiedzieć przystojnemu, inteligentnemu mężczyźnie na jego zaloty. Zaloty? Tak to mogę nazwać?

- Nie wiem, co powiedzieć – strzeliłam prosto z mostu. – Nie spodziewałam się twojej wizyty, a co dopiero takiego wyznania - w akcie desperacji i stresowej sytuacji zaczęłam strzelać stawami w palcach u rąk.

- Niczego od ciebie nie oczekuję. Po prostu chciałem, żebyś o tym wiedziała. I też chcę wiedzieć, na czym ja stoję. Zawsze jakieś uczucie towarzyszyło twojej osobie, ale nie było sposobności, by się przerodziło w coś innego, a teraz mam nosa, że można coś z tym zrobić. Ale nie chcę cię wystraszyć. Stąd ta rozmowa. Uwierz mi, że wypowiadanie tych słów kosztuje mnie wiele energii i wytrzymałości, bo nie należę do irytujących romantyków – westchnął. – Nie spodziewam się, że to uczucie może być odwzajemnione.

- Nie wiem, co powiedzieć – powtórzyłam się. – Shikamaru, ja naprawdę nie wiem. – dodałam, po czym rozłożyłam ręce w geście rezygnacji.

- Jestem idiotą, że to w ogóle zacząłem – wstał gwałtownie, strącając krzesło na podłogę. Odszedł od stołu i schylił się, by poprawić mebel.

- Nie, nie! Shikamaru źle mnie rozumiesz – uczyniłam do samo co on, ale na szczęście bez uszczerbku na stanie mebla.

-A jak mam to zrozumieć ? – warknął, a jego twarz przybrała zagniewaną maskę.

- Lubię cię. Naprawdę, ale to chyba dla mnie za wcześnie na łatanie ran w sercu – podeszłam do niego i położyłam rękę na jego ramieniu. Ups, znowu ten sam gest.

- Wiedziałem. Mogłem się z tym nie wychylać. – zabrał ramię spod mojej dłoni, a mi aż serce stanęło na ten delikatny gest odepchnięcia.

- Shikamaru! – krzyknęłam i złapałam go za ramię, obracając przodem. Zmarszczył czoło, gdy spotkał moje zaszklone oczy. – Nie wiem, czemu tak reaguję. Nie rozumiem też swojego zamiaru… - i złożyłam pocałunek na jego sztywnych ustach. Odsunęłam się, by dać nam obu chwilę na przeanalizowanie sytuacji. 

Miał otwarte szeroko oczy, a zagniewaną maskę zamienił na zszokowaną. Nie minęło parę sekund, a dystans między nami się zmniejszył. Ciała ze sobą zetknęły. Nierówne oddechy załapały wspólny rytm. Strach i panika przed nowym doznaniem sparaliżowała moje ciało. Shikamaru powoli przejechał ręką wzdłuż mojej talii. Wrócił tą sama drogą do góry i musnął mój policzek swoimi delikatnymi opuszkami. Czułam się dziwnie. Były zupełnie inne od Kotetsu. Drugą ręką dotknął moich ognistych włosów. Pozwalał, by kosmki powolutku przelatywały między jego palcami. Ręką, dotykającą policzka zjechał do szyi, muskając ją namiętnie. Po moim ciele przechodziły delikatne prądy, jakbym była podłączona do maszyny rozkoszy pod napięciem. Tak dawno nie czułam męskiego dotyku na swoim ciele. Przymknęłam oczy przy pieszczotach, a ukazany obraz mojej wyobraźni przywrócił mnie do rzeczywistości. Zobaczyłam Kotetsu, który patrzył na mnie z założonymi rękami. W tym momencie poczułam wilgotny ślad na mojej szyi. Shikamaru całował ją, delikatnie jeżdżąc delikatnie po niej czubkiem języka. Drugą ręką zjechał na moje plecy i przyciągnął mnie jeszcze bliżej do siebie. Natknęłam się na twarde wybrzuszenie w okolicy rozporkowej. Uśmiechnęłam się pod nosem na samo wspomnienie poznawania tych rejonów z Kotetsu. Mieć osiemnaście lat i być zupełnie zieloną w tych tematach. Nagle z rozmyśleń wyrwały mnie usta kruczoczarnego, który doszedł do moich suchych warg. Po chwili wahania, pozwoliłam, by kobieca natura mną zawładnęła. Przymknęłam oczy i oddałam się w wir tańca naszych rządnych języków. Jego ręce przyspieszyły i dotykały każdy fragment mojego ciała. Nie byłam dłużna i zafundowałam mu tę samą rundkę pieszczot. Doszłam do jego pośladków, które rytmicznie ugniatałam. Shikamaru zachichotał.

- Bawisz się w faceta? – zapytał, przerywając starcie naszych języków.

Przymknęłam mu usta namiętnym pocałunkiem i odpowiedziałam dysząc.

- Lubię macać tyłek – uśmiechnęłam się i powróciłam do pieszczot.

Shikamaru niespodziewanie złapał mnie i usadowił na stole, wywalając powtórnie na podłogę krzesło.

- Ale z ciebie niezdara – skomentowałam. – Drugie krzesło tego samego dnia! – parsknęłam śmiechem i na chwilę oderwałam się od jego torsu. – Przez ciebie ledwo oddycham.

- Masz ledwo oddychać i nie gadać! – zbeształ mnie i zaatakował kolejnym pocałunkiem, przedzierając się językiem do mojej buzi. Uchyliłam zęby i wpuściłam gościa do środka.

Jeździł rękoma po moich udach. Jedną ręką odpinał ochraniacze na łydkach. Zarzuciłam mu ręce na ramiona i pozwalałam na każdą pieszczotę. Jednym ruchem uniósł mi na chwilę pośladki i ściągnął służbowe spodnie. Momentalnie przerwał i zawiesił swoje spojrzenie na moim.

- Jak nie chcesz, to powiedz –wyszeptał, przeczesując moje rude włosy do tyłu.

- Chcę – również wyszeptałam, pochylając się i próbując wypowiedzieć to wprost do jego ucha.

Shikamaru uśmiechnął się szeroko i powoli zsuwał moje czarne majki na dół. Podniosłam wzrok do góry, by nie widzieć jego reakcji na widok mojej kobiecości. Nagle usłyszałam odgłos odpinanego paska i rozsuwającego się rozporka.
- Nie wstydź się piękna – wypowiedział te słowa tak pociągająco, że poczułam przyjemny ścisk na dole. – Jak będzie bolało to mów. – dodał, po czym jedną ręką przytrzymywał mi plecy, a drugą sięgnął do swojego przyrodzenia. Przymrużyłam oczy i wzięłam głęboki wdech. Wchodził we mnie powoli. Jęknęłam i od razu się wycofał.

- Coś nie tak? – zapytał przestraszony.

- Nie, nie. Wszystko w porządku, po prostu dawno tego nie robiłam – przygryzłam dolną wargę.

- Będę delikatny, obiecuję – powiedział to, całując subtelnie w usta i wsunął się do końca. 

Moje pojękiwania dawały ujście pożądaniu i przyjemności. Można było się zaciągać zapachem seksu. Stękałam, a on dyszał. Ruszał się dynamicznie, sprawdzając reakcje mojego ciała. Nawet nie zauważyłam, kiedy straciliśmy resztę garderoby. Przybliżał mnie ciągle do siebie, a nasze zmęczone i spocone ciała parzyły od gorąca. Muskałam wargami jego wyrzeźbione ciało. Odchyliłam głowę do tyłu, by dostarczyć trochę chłodnych bodźców. Kruczoczarny chyba zrozumiał moje myśli i położył mnie delikatnie na lodowatym blacie stołu. Jak na rozkaz zrobiłam koci grzbiet przy kontakcie z chłodną powierzchnią. Włosy rysowały krwistą łunę wokół mojej głowy. Zrobiły idealny kontrast do mojej mlecznej skóry. Shikamaru chwycił w obie ręce moje piersi i powoli je gniótł, a moje hormony buzowały. Czułam, że jestem blisko. Jeszcze tylko chwilę i orzeknę światu, że mam orgazm. Nie minęło parę sekund, a z moich ust wyrwało się głębokie stęknięcie. Zaraz po nim skończył pan Nara, który ledwo oddychając oparł swój tors i głowę na moim ciele.

^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^^

Sama nie wiem, co powiedzieć. Moim zdaniem przełamałam własną barierę, którą sama tworzyłam od wieków. Tak jak uczyła się Aya " Bariery się przeskakuje" . I dlatego pojawiło się trochę pikanterii w tym opowiadaniu. Mogę śmiało powiedzieć, że napisałam to impulsywnie, ale w pełni jestem z siebie zadowolona. Ale obiecuję, że już niebawem pojawi się krew, walki i akcja ruszy do przodu. Musiałam trochę zamieszać między bohaterami. Mam nadzieję, że fajny efekt z tego się wykluje.

Van-chan! Na Twój cudowny komentarz zaraz odpiszę :* Kocham Cię!