4. Błękitna krew.

‘ Czuję prawdziwe niebezpieczeństwo.
Ten świat nie jest prosty,
Ale jestem silna, wiem jak sobie poradzić
I znajdę swoją drogę, bo
Bo to jest miłość, to proste
I właśnie tak to działa ‘ – Selah Sue This World

Mam wrodzony syndrom niespokojnego ciała. Wszędzie mnie pełno. Co gorsza … nie potrafię nad tym zapanować. Nadpobudliwość i wszędobylstwo piszą scenariusz mojej codzienności. Istny chaos pobudza gejzery umysłu, doprowadzających do pojedynczych wybuchów. Może to tłumaczy moją obecność w Akademii, w której ostatnie kroki stawiałam x lat temu. Co z tego, że mam inne obowiązki. Co z tego, że mam multum rzeczy do załatwienia. Czuję nieodzowną chęć wkroczenia za granicę przeszłości.

Jak na wydany rozkaz podwórko Akademi Kohony wydało powitalny okrzyk. Na znak zrozumienia i uznania dla młodych adeptów kiwnęłam głową, kierując się do prowadzącego zajęcia. Stary, poczciwy Iruka. Mężczyzna podniósł wysoko brew, jakby wyczytał moje myśli.

- Witaj Ayumi. Co cię do nas sprowadza? Wolne w oddziale? – zapytał, częstując mnie swoim klasycznym, szerokim uśmiechem. Czas odbił na nim swoje piętno. Pojedyncze zmarszczki zaznaczyły się na jego twarzy jak wydrążone przez deszcz linie w ziemi.

- W sumie to w trakcie pracy Iruka Sensei. Postanowiłam zjawić się, by zapytać cię o przysługę.

- Mnie? – popatrzył teatralnie we wszystkie strony, uśmiechając się zawadiacko.

Zawiesiłam spojrzenie na przyszłości świata ninja.  W ułamku sekundy jak rozwijany papier pergaminu przewinęły mi się klatki z przeszłości.

- Co byś powiedział na to , jakbym nadzorowała szkolenie uczniów Akademii? – zapytałam, świdrując bez przerwy zmagania młodzieży. Zabawy, śmiechy, przepychanki.

- Ayumi wiesz, że to nie jest zależne ode mnie. Hokage-sama może podejmować i weryfikować takie propozycje.

- Iruka Sensei wiesz, że to jest niemożliwe. Tsunade nigdy nie będzie przychylna do tego pomysłu.

- I zgadzam się z naszą Tsunade. Jesteś kapitanem oddziału ANBU. Masz pełne ręce roboty. Ostatnie wydarzenia na pewno narobiły sporego zamieszania w waszych szykach. Do tego widzę po tobie, że nie masz się najlepiej. Schudłaś jak pies.

Zmierzyłam go wzrokiem. Myślałam, że spotkam inną odpowiedź. Spodziewałam się pozytywnej reakcji, ale niestety nie wszystko idzie tak jakbym sobie zaplanowała.

- Sensei kto jak kto, ale ty powinieneś mnie zrozumieć- popatrzyłam mu głęboko w oczy.  – Coś mnie tu ciągnie. Przez te dzieci nabieram siły. Po utracie Kotetsu to właśnie one sprawiły, że podniosłam się na nogi. Jak patrzyłam na ich zmagania na polu treningowym, to czułam czystą przyjemność. Uwierz mi Sensei. Gorycz z mojego serca ustąpiła miejsce spokoju i pewnego rodzaju szczęścia. Czuję wewnętrzną potrzebę rozłożenia swoich skrzydeł nad tymi dziećmi. Chciałabym w jakiś sposób być ich mentorką. Przygotować na wszelkie możliwe zło.

Lustrował mnie swoimi ciemnymi oczyma. Wiedziałam, że trafiłam w czuły punkt. Mimo że stracił rodzinę tyle lat temu, smutek nigdzie nie uleciał. Został na swoim miejscu i czeka, aż skończy się źródło radości, by prześcignąć je i zawładnąć nad uczuciami. Mam dokładnie tak samo. Kończy się pozytywny bodziec, a ja pogrążam się w rozpaczy.
- Pozwalam – oczy powiększyły mi się ze zdziwienia. – Pod warunkiem, że nie zaniedbasz swoich obowiązków, a umowa będzie obejmować garstkę najsłabszych uczniów. Wiem, że nie powinno się tak ich segregować, ale mamy niepewne czasy i marzę o tym, by każdy kończący Akademię był na wysokim poziomie przygotowania.

Rzuciłam się na jego szyję, ściskając tak mocno jak tylko byłam w stanie. Czułam, że doskwiera Iruce dyskomfort, ponieważ mogły mu się wbijać moje metalowe naramienniki. Po chwili usłyszałam chichoty otaczających nas dzieciaków.

- Dziękuję Iruka Sensei – wyszeptałam mu do ucha i musnęłam go delikatnie wargami w policzek, na co cały się zaczerwienił. Odwiesiłam się i wyprostowałam, patrząc z góry na rozbawioną młodzież.

- Ooo ja bym się na waszym miejscu tak nie śmiała, bo na moich treningach łatwo nie będzie łamagi – strzeliłam uśmiech numer „10” i skoczyłam na pobliskie drzewo, zostawiając zdziwione dzieci z moimi słowami.

Ale satysfakcja Kotetsu. Powoli realizuję nasze marzenia. Mam nadzieję, że to widzisz.

*** 

Gigantyczna chmura smolistych toksyn maskowała umeblowanie mojego gabinetu. Mimo otwartego okna jej gęstość nie malała. Chyba czas rzucić to piekielne palenie. Zaciągnąłem się kolejny raz, wertując niekończące się dokumenty. Ostatnio wszystkie moje obowiązki idą wyjątkowo topornie. Nie mogę skupić swoich myśli. Im bliżej jestem do jakiegoś powiązania, tym trudniej mi dostrzec meritum sprawy. Że też była na tyle bezczelna. „ Temari no Sabaku oraz Akimiko Harada mają przyjemność zaprosić pana Shikamaru Narę …” W życiu. Już nigdy nie będzie musiała na mnie patrzeć. Dopilnuję tego.

- Przeszkadzam? – z zasłony dymu wyłoniła się smukła postać. Gęste, ogniście rude włosy okalały ramiona i jej biust. Delikatny uśmiech przebijał się przez tytoniową mgłę.

- Cóż za wizyta Ayumi. Dawno się nie widzieliśmy – wybełkotałem, oszołomiony jej niespodziewaną wizytą. Była piękną, młodą kunoichi. Utalentowana, bardzo dobrze wyszkolona, zdolna i urokliwa. Miała nieprzeciętną urodę. Zawsze nieskazitelna biel cery i te duże, piwne oczy, którymi mnie teraz świdrowała. Całkowite przeciwieństwo Temari. Ale to upierdliwe. Kiedy przestanę patrzeć taką kategorią? Minęło przecież dwa lata. Oj Shikamaru…

- Myślałam o tobie Shikamaru – zaświergotała, a mi zrobiło się gorąco na dźwięk tych słów. – Jak wiesz miałam sporą przerwę i tonę w aktach, które się nazbierały przez ten czas. Mam parę hipotez w sprawie tych biednych dzieci. Jak wiesz…

I mówiła. A ja wbijałem w nią wzrok jak totalny idiota. Mogłem ją słuchać bez przerwy. Kiedy coś opowiadała, przekazywała swoje myśli z takim żywym ogniem i zamiłowaniem. Jej dykcja idealnie komponowała się ze słowotokiem. Zawsze sprawiała, że miałem miękkie nogi. Tak, Shikamaru Nara potrafi mieć nogi jak z waty i no cóż… twardo tu i ówdzie. Ciągłe misje, podział odgrywanych obowiązków w Wiosce i jak myślałem miłość mojego życia, oddzieliły nas od siebie. Wierzyłem w przeznaczenie i uczucie Temari. Tak byłem w nią zaślepiony, że wybujałe fantazje z Ayumi Okamoto wyblakły. A teraz nabrały koloru. Wydaje mi się, że dwa lata tęsknoty za kobietą są wystarczającym czasem na regenerację serca i próbę jego ożywienia.

- Shikamaru, czy ty mnie w ogóle słuchasz? – zapytała z nutką irytacji w głosie. Patrzyła na mnie podejrzanie, a w jej oczach tańczyły małe, roziskrzone chochliki. – Nie pal tyle, a będziesz miał od razu nieskazitelny umysł „Panie Mózgu Od Genialnych Taktyk” – zachichotała, a ja znów chciałem odpłynąć.

- Przepraszam cię Ayumi-sama. Ostatnio ciężko idzie mi myślenie taktyczne, tym bardziej genialne myślenie taktyczne – podniosłem się z krzesła. – Może się przejdziemy i jeszcze raz wszystko opowiesz? Nie chciałbym też zabierać ci cennego czasu, ale mój gabinet dzisiaj działa na mnie wyjątkowo ograniczająco.

- Oczywiście Shikamaru-san – skłoniła się, po czym parsknęła śmiechem z tej oficjalności.

Dzisiejsze popołudnie w Wiosce było wyjątkowo upalne. Właściciele budek czy sklepów rozwijali wielkie markizy i wystawiali parasole, by zbudować jak największy kompleks cieniowy. Mieszkańcy były ubrani w lniane, zwiewne ubrania odsłaniające ramiona i nogi do kolan. Jak wiadome, im młodsze społeczeństwo tym tego odzienia mniej. Shikamaru szedł po mojej lewej stronie z rękami w kieszeni. Odkąd opuściliśmy jego gabinet, przemierzaliśmy trasę do jakiegoś azylu w zupełnej ciszy. Mam wrażenie jakby był jakiś niemrawy, nieobecny. Może ma jakieś problemy z Temari? Taa idealna para, udowadniająca jak silna może być miłość shinobi z dwóch różnych krajów. Zawsze im zazdrościłam, aż w końcu pojawił się Kotetsu i nic już mnie nie interesowało. Żyłam między misjami, a spędzaniem z nim czasu. Ku mojemu zdziwieniu Shikamaru podążał za moimi krokami. Myślałam, że to on ma jakieś ustronne miejsce, ale szybko się zorientowałam, że to ja mam czynić honory. Długo nie zastanawiając się nad tym wybrałam miejsce, w którym byłam parę tygodni temu.

Poczułam nieprzyjemny dreszcz, lustrując napisówki byłych ninja. Leżą tu, bo oddali życie za ochronę Wioski. Taka jest idea naszego życia. Nasze życie za życie mieszkańców Konoha- Gakure. W końcu odnalazłam jego imię. Usiadłam przed wielką, piaskową tablicą i czekałam, aż Shikamaru pójdzie w moje ślady.

- Czułem, że wybierzesz to miejsce – skomentował, patrząc na piękny bukiet żonkili, które tak uwielbiał Kotetsu. Zawsze mówił, że te kwiaty subtelnym wyrazem piękna. Oczywiście dla niego żonkil był pięknością, a mnie wyzywał od brzyduli, na co zawsze się gorączkowałam. Taki już był. Uwielbiał robić mi na złość.

- Potrzebowałam tego – uśmiechnęłam się delikatnie. Wzięłam głęboki wdech, zaciągając się świeżyzną jaka przyleciała z podmuchem wiatru. – Strasznie mi go brakuje. Niby wróciłam do funkcjonowania, ale mam wrażenie jakbym była bez duszy. Nie obchodzi mnie jak co robię. Jestem tym cholernym kapitanem, ale chodzę własnymi ścieżkami i nie siedzę z drużyną. Nie zdaję raportów, nie wypełniam poleceń. Robię wszystko po swojemu.

- A to akurat nie nowość. Odkąd pamiętam wolałaś wszystko robić pod siebie. Z resztą twoja intuicja nigdy nie zawiodła – w końcu usiadł, niechcący muskając mnie swoim ramieniem.

- Czuję, że jeszcze trochę i Tsunade zmieni moją rangę i będę latać z dziećmi w Akademii.

- To rób tak, by do tego nie doprowadzić. Masz na tyle rozwinięte predyspozycje, że mogłabyś pójść w ślady ojca.

- Każdy tak mówi, ale ciężko będzie mi to zrealizować. Tacie towarzyszyła mama, a mi ma towarzyszyć kto? – zapytałam, delikatnie skręcając głowę w jego stronę. Jego wyraz twarzy sugerował zmieszanie.

- Nikt nie mówi, że sukces musisz osiągnąć z kimś. Jesteś kowalem własnego losu. Ayumi weź się w garść i nie bądź taka upierdliwa. On to wszystko słyszy i zapewne w grobie się przewraca. Z pewnością nie chciałby, żebyś nosiła żałobę całe życie. Swoje się wypłakałaś i trzeba się w końcu wziąć w garść. A zacznij od swoim hipotez, które próbowałaś mi przedstawić w gabinecie – szybko odwrócił głowę przed siebie. Czyżbym zakłopotała shinobi taktycznego?

- Tak jest. Wszystkie porwane dzieci pochodzi z zamożnych domów. Wykluczamy niestety okup, ponieważ do tej pory nie dostaliśmy żadnej informacji, ani nie znaleźliśmy listu z żądaniami. Grupa składa się z ninja dysponującymi każdym rodzajem sztuki walki. Do tej pory ich tożsamość nie znana. Podejrzewamy, że są to bandyci skumulowani z każdego kraju. Jeden potwierdzony zgon dziecka jako ostrzeżenie. Przypuszczam, że ta cała ich „akcja” nie opiera się na dzieciach. To jest jakaś zmyłka, w którą wpadamy.

- Póki co streściłaś mi raporty i akta, a gdzie twoje hipotezy ?

- Nie mogę rozszyfrować, dlaczego są porywane tylko dzieci z zamożnych rodzin. Boję się, że mogą być na nich przeprowadzane eksperymenty, ponieważ średnia wieku waha się między 5-7 rokiem życia, czyli ich etap rozwoju jest na tyle rozwinięty i silny, że idealnie nadają się do przeprowadzania różnych obsesyjnych operacji… Bandyci byli na tyle wyszkoleni i precyzyjni, że wyczuli mój brak czujności w jednej sekundzie i wykorzystali to przeciwko nam. Czekaj, czekaj… zamożne rodziny… wywodzą się PRZEWAŻNIE z linii od lordów, albo od klanów. U lordów w żyłach płynie krew pamiętająca czasy Mędrca Sześciu Ścieżek. Lordowie panujący małymi ludnościami według legend posiadali „błękitną krew”.
- To by tłumaczyło przeprowadzaną selekcję. Trzeba powiedzieć o tym Hokage i poszukać w katakumbach stare księgi ze wzmianką o błękitnej krwi. Ayumi dobra robota – poklepał mnie po ramieniu, a przebiegający mnie dreszcz wywołał niemałe zdziwienie. 

***

Dzielnica klanu Okamoto zajmuje zachodnią część wioski. Obejmuje również pieczę nad tą stroną muru obronnego. Mają bezpośredni kontakt z polami uprawnymi, które malują się za olbrzymim ogrodzeniem. Pielęgnacją i uprawą zajmują się kobiety, ponieważ do specjalnie wyhodowanego przez klan ryżu, potrzeba subtelnej i delikatnej ręki. A co później powstaje z tych upraw? Najlepsze sake w wiosce. Od wieków sztuka pędzenia sake była udoskonalana, a wiedza i doświadczenie przekazywane z pokolenia na pokolenie. Nic dziwnego, że Tsunade jest częstym gościem dzielnicy. Również tłumy mieszkańców robią zamówienia do swoich lokali bądź prywatnych kolekcji. Odnalezenie Hokage nie było jakimś wyczynowym przedsięwzięciem tym bardziej, że najwięcej czasu spędzała u dziadka Taku.

Owy staruszek był energicznym jak na swój wiek mężczyzną mojej wielkości. Zawsze twierdził, że starość kurczy ludzi, a za młodych lat sięgał prawie dwóch metrów. Siedział z Tsunade na werandzie kończąc kolejkę trunku. Czcigodna na mój widok uśmiechnęła się szeroko, uwydatniając rumieńce na policzkach.

- Przepraszam, że przeszkadzam wam przy tej ważnej Radzie Starszyzny – skomentowałam zauważywszy 2 puste butelki sake.- ale muszę porozmawiać z Tsunade – zmierzyłam dziadka wzorkiem za spicie głowy wioski.

- Za Radę Starszyzny powinnam się obrazić, ale czuję, że chyba w końcu moja ulubiona pani kapitan ruszyła swoje cztery litery i znalazła jakiś trop! – wyśpiewała to między czkawkami.

- Może to niewiele wniesie, póki nie znajdziemy ich kryjówki, ale podejrzewam, że dzieci są porywane dla płynącej w ich żyłach „błękitnej krwi”.

Tsunade podniosła się tak szybko z krzesła jakby ktoś wylał na nią wiadro lodowatej wody. Ściągnęła ze sobą brwi i badała mnie swoim spojrzeniem.

- Coś mam na twarzy ? – zapytała, speszona ową sytuacją.

- Chyba rozwiązanie zagadki – odpowiedziała, łapiąc dziadka pod pachę i ciągnąc do środka jego domu.

***

Jak ja nie lubię bab. Wszystko poplątała ta rudowłosa małpa. Kiedyś byliśmy tylko my. Było spokojnie, sielankowo. Pojawiła się ona i wszystko obróciło się o 180 stopni. Fakt nie była zła, ale zmieniła mojego przyjaciela nie do poznania. Często słyszałem, że dużo nie wiem na jego temat. Niby prawdziwe życie zawdzięcza Ayumi. Nigdy nie potrafił wybrać, choć ona mu nie kazała. Ciągle tylko ja widziałem problem, a ona zawsze chciała bym z nimi był. Czułem się trochę niezręcznie, obserwując jak się wydurniają. Brakowało mi kogoś takiego i często towarzyszyła mi zazdrość. Co ja zrobię, że jeszcze na nikogo takiego nie trafiłem? Nie chcę bawić się w jakieś krótkoterminowe flirty. Nie mam na to cierpliwości. Chciałbym trafić na taką, co wytrzyma ze mną do końca moich dni. Potrzebuję takiej ostoi spokoju i miłości. Izumo … brzmisz jak kompletny idiota.

Poczułem nagły przypływ chłodu i brak mojego słonecznego przyjaciela. Otworzyłem oczy i od razu się opamiętałem.
- Witam Czcigodny Kazekage – skłoniłem się tak nisko jak tylko potrafiłem. 

^^^^^^^^^^^^^^
Hahaha. Nie wiem, co powiedzieć xd Jak to się stało, że kiedyś zanim coś dodałam, mijały miesiące, a teraz? Sama jestem w szok, ale mam nadzieję, że ten rozdział Was nie zawiedzie. Powolutku ruszamy z akcją i z wtajemniczaniem w klan Okamoto, który jest mi bardzo bliski serca! Pozdrawiam serdecznie !