3. Powrót

Dla mojej, cudownej Van-chan. Za to że byłaś i jesteś <3

Od najmłodszych lat rodzice zapisywali mnie na różne zajęcia poprawiające moją sprawność fizyczną i próbowali wyrzeźbić za mnie pasje. W taki oto sposób w wieku 3 lat trafiłam do szkoły tańca. Niestety oprócz słodkiej twarzyczki nic innego nie reprezentowałam. Miałam dwie lewe nogi i ręce. Każda lekcja kończyła się płaczem i rezygnacją. Co dziwne pojawiałam się znowu na kolejnych zajęciach i od początku przebiegał cykliczny schemat. Z czasem nauczyłam się przyjmować na klatę drwiny innych dzieci. Zawsze patrzyli na mnie przez pryzmat potomka Przywódcy. Wyśmiewali latorośl, która ślamazarnie synchronizowała swoje ruchy z płynącym wachlarzem. Wytykali mnie palcami i nazywali małpą depczącą po żarzącym się węglu. Ten cudowny pomysł podsunęła im moja maska artystyczna, która jest nieodzownym elementem sztuki Bugaku. Na moje nieszczęście ukazywała postać człekokształtnego zwierzaka. 

***

Mijały lata, a mój upór i determinacja rosły w siłę. Każdą kolejną kroplą potu udowadniałam, że małpa depcząca po żarzącym się węglu, wyrosła w goryla dumnie kroczącego przez dziką krainę. No może dobrałam mało trafne porównanie, ale ważne, że moi prześladowcy skurczyli się na widok moich umiejętności i subtelności, która odbiła się w sposobie mojej walki.

Z zupełną lekkością i gracją posługiwałam się kataną. Jakby była przedłużeniem mojej ręki. Z resztą ojciec zawsze mi powtarzał, że walcząc z kataną powinnam stać się z nią jednością. Zgranie jest kluczem do sukcesu, czyli celnym trafem. W Akademii zaś z przezwiska małpy przeskoczyłam na „finezyjna Aya” albo „ subtelna/finezyjna tancerka” – co kto wolał. Wiadome było, że chodzi o mnie. W ten sposób udowodniłam wszystkim, że da się walczyć ze wszystkim. Z każdą formą kalectwa czy niedociągnięcia. Ciężki trening i wola walki są kluczem do sukcesu. 

***

Dla przykładu walczę teraz z przeciągającym się monologiem mojej kochanej mamy, która na mój widok prawie kopnęła w kalendarz. Złapała się za pierś jakby próbowała przetrzymać serce, przebijające się przez klatkę piersiową. W pierwszej chwili podbiegłam i pomogłam jej usiąść. Powtarzałam by głośno oddychała. Naśladowałam za nią głębokie wdechy i wydechy, lecz gdy jej tętno się unormowało, dostałam kuchenną ścierą po głowie. Nawet nie zauważyłam, że trzymała ją w ręce. I się zaczęło „ Jak mogłaś nie jeść!”, „ Dlaczego się od nas odcięłaś?!”, „ Gdzie ty masz rozum?!”, „ Jak mogłaś być tak lekkomyślna?!”, „Uważasz się za dorosłą?!” . Przy każdym kolejnym retorycznym pytaniu wywracałam oczy. Nawet nie wtrącałam się w ciąg wykrzykiwanych pytań, ponieważ wiedziałam, że to by tylko pogorszyło moją pozycję. Przeczekałam parę minut, aż mamie zabraknie pomysłów do wrzasków, usiadłam obok niej przy stole i załapałam ją za rękę.

- Też się cieszę, że cię widzę mamo – powiedziałam,  patrząc w roziskrzone oczy rodzicielki.

- Nawet nie wiesz jak ja za tobą tęskniłam dziecko – odpowiedziała mi najszerszym uśmiechem jaki widziałam do tej pory u niej.

Po mamie odziedziczyłam urodę. Co do joty. Kimiko Okamoto jest drobną kobietą, wzrostem nie przekraczającą 160 cm. Z resztą co ja mam powiedzieć. Równe 160 cm, w dokumentacji i aktach ANBU nakłamane 2 cm… Bujne krwistoczerwone włosy splecione w niedbałego dobieranego. Pojedyncze, niesforne kosmki opadają na jej oblicze w kolorze mleka. Duże, zielone oczy, uwydatnione gęstą zasłoną ciemnych rzęs. Jedynie kolor tęczówek odróżniał mnie od mojej matki – brązowy odcień odziedziczyłam po ojcu.

- Jak się czujesz? Byłaś już u Hokage? – zapytała.

- Czuję się fatalnie, choć muszę przyznać, że świat lepiej wygląda na zewnątrz niż za zapyziałego okna mojej sypialni – spróbowałam zażartować, choć wiedziałam, że stąpam po cienkim lodzie mojego opanowania.

- Dziecko minęło tyle czasu. Proszę nie trać życia w wiecznej żałobie. Musisz żyć dalej. Przed tobą jeszcze tyle wzlotów i upadków. Szczęścia i bólu. Nie odtrącaj tego do siebie, bo kogoś zabrakło.

- Mamo nie chcę o tym rozmawiać. Znasz moje zdanie. Wiesz jaka jestem. Z czasem sobie poradzę, ale daj mi teraz w spokoju pocierpieć. Potrzebuję tego. Najnormalniej w świecie potrzebuję spokoju i chwili dla siebie. Mieliśmy tyle planów, tyle marzeń do realizacji. Ciężko  będzie mi je realizować bez Kotetsu – usta automatycznie wygięły mi się w drugą stronę.

- Rozumiem to i szanuję, ale bierz też poprawkę, że jesteśmy twoimi rodzicami. Zawsze niby będziemy i zawsze będziemy się o ciebie martwić – wyrecytowała to tak jakby już wcześniej sobie szykowała odpowiedź.

- Ech. Bez sensu… - skomentowałam, opuszczając głowę do tyłu z rezygnacją.

- Dziecko NIE BEZSENSU. A teraz siedź tu i czekaj na obiad, bo wyglądasz jakby cię trzymali gdzieś w niewoli.

- Nie mogę niestety – wyprzedziłam mamę i wstałam z krzesła zostawiając jej pożegnalnego buziaka na policzku – Lecę do Tsunade.

- No dobra, niech ci będzie, ale pamiętaj dziecko to, że matka z tobą nie mieszka, nie oznacza, że o niczym nie wie.

- Tak mamo. Wiem, że Izumo jest kablem. Nim zajmę się kiedy indziej – pomachałam jej na wychodne i szybko ruszyłam do siedziby Hokage – jak najdalej od eksperymentów kulinarnych mojej matki.

*** 

Czyżby nadszedł ten czas? Czyżby zbliżał się moment powrotu do normalności? Nie bez powodu babcia Tsunade wezwała mnie i Ode do siebie. Czuję, że ona wróciła. Na reszcie. Nie wytrzymałbym dłużej z tym nadętym bufonem. Oda nie jest lepszy, ale jego jeszcze jakoś da się zdzierżyć. Pożartować z niego, ale z Saiem?! O matulu… Piśnij słowem, a popatrzy na ciebie tym swoim srogim spojrzeniem, po czym palnie coś i nie wiesz człowieku czy masz się śmiać, czy płakać. Zimny człowiek i zamknięty jak nie wiem co. Nawet łomem otworzyć by się nie dało. Hahaha. Łomem, ale ze mnie numerant!

- Eizo przeraża mnie ten twój wykrzywiony uśmiech. Znowu popadłeś w samouwielbienie? – z myśli wybił mnie głęboki głos Ody. Patrzył na mnie jak na kretyna.

- Hehe tak to sobie wyobraziłem jak otwieram zamknięte wnętrze Sai’a łomem – wyszczerzyłem się, zakładając obie ręce za głowę.

PLASK! Ręka Ody wylądowała na jego twarzy w geście totalnego zrezygnowania.

- Twoja głupota i naprawdę niekonwencjonalna kreatywność dalej mnie zadziwiają – skomentował, po czym przyspieszył kroku, gdy przed nami wyłoniła się brama do siedziby Hokage.

- Eizo módl się, by czekały nas dobre wieści – rzekł, otwierając dębowe drzwi do zimnego korytarza budynku.

***

Szłam najwolniej jak się tylko dało korytarzem gmachu, w którym znajdował się gabinet Hokage. Dla wszystkich to takie proste zapomnieć. Wątpię, że któreś z nich odczuło tak wielką stratę jak ja. Ciągle mi jego brakuje. Nie ma chwili by nie przewijała mi się jego postać w myślach. Buszuje z kąta w kąt. Uśmiecha się, zagaduje. Wygląda na zadowoloną. Tylko teraz kwestia, czy to jest normalne? Nie opuszcza mnie na krok. Jest tak realistyczny, tak namacalny, tak prawdziwy. Jakby żył, choć to nie prawda. Nie wiem, czy uda mi się wrócić do normalności. Staram się od paru dni jakoś funkcjonować. Właśnie… jakoś. Co mi z życia, które nie dostarcza energii do trwania w nim? Nie czuję satysfakcji ze swojej egzystencji. Wszystko uleciało gdzieś tam do góry. Tak mówią, ale jak jest naprawdę?

- Ayumi!

Popatrzyłam przed siebie. Na końcu korytarza dostrzegłam tak dobrze mi znane dwie postaci. Eizo Hamada i Oda Mikashi. Moja drużyna. Mój kochany oddział ANBU. Moi przełożeni. Co ja mówię, z pewnością to już była drużyna, były kochany oddział i byli przełożeni. Uśmiechnęłam się, widząc że Eizo ruszył biegiem w moim kierunku.

- Wiedziałem! Wiedziałem, że wrócisz! Nawet nie wiesz jak się cieszę! Miałem dość tego sztywnego Sai’a. Nawet bąka przy nim puścić się nie dało, bo za karę szczuł na ciebie te wielkie malowane bestie – przetrzepał się jakby z obrzydzenia – ale jesteś! Tu! Teraz! Wróciłaś – złapał mnie w swoje wielkie ramiona i uścisnął tak mocno, że ledwo łapałam powietrze do płuc.

- Eizo proszę! Trochę delikatniej, bo mnie udusisz – wyszeptałam to, mając nadzieję, że usłyszy. W sekundę uścisk się zmniejszył, a ja zaciągnęłam się haustem powietrza.

- Lepiej – powiedziałam zadowolona, przenosząc wzrok na dochodzącego do naszej dwójki wysokiego mężczyznę – Witaj, Oda.

- Witam Kapitanie – odpowiedział, schylając się i kłaniając.

- Oda proszę cię, nie musisz być taki oficjalny – poczęstowałam go najżyczliwszym uśmiechem jaki udało mi się wykrzesać, by przerwać barierę niezręczności.

- Tak jest kapitanie – uraczył mnie podnoszącymi się kącikami ust.

- Ech – pokiwałam głową – Wy też do Hokage jak mniemam?

- Tak jest kapitanie – przytaknęli chórkiem, na co ręce mi opadły.

- Że ja też z wami wyrabiałam – wywróciłam oczami i ruszyłam w kierunku znanych mi drzwi.

Bez zbędnych ceregieli otworzyłam je i energicznym ruchem jak na swoje ostatnie tempo weszłam do gabinetu Czcigodnej. Machinalnie odchyliłam głowę , by ominąć ciśniętą księgę w moim kierunku. Stara, kochana i niezmienna Tsunade.

- Ayumi do cholery wiesz, że tego nie cierpię – wrzasnęła, podtrzymując się rękoma na masywnym biurku zawalonym toną dokumentów. Z daleka było widać jak pulsuje jej żyłka na skroni.

- Proszę oddychać Tsunade-sama. Złość piękności szkodzi – powiedziałam spokojnie, podchodząc jak do przestraszonej zwierzyny.

- Ayumi i tak się cieszę, że jesteś już z nami.

Nikt nie powiedział, że wróciłam.

- Ja też się cieszę – zaprzeczyłam swoim myślom.

- Niestety nie ma czasu na czułości, ponieważ źle się dzieje. Eizo i Oda są wtajemniczeni w ostatnie wydarzenia, ale niestety ty masz braki z powodu swojej niedyspozycji. Przekażę ci akta o ostatnich sytuacjach, które się działy w Kraju Ognia i w obrębie naszych terenów. Nie muszę chyba mówić, że te wszystkie informacje są ściśle tajne? – powiedziała to jak urzędnik. Stanowczo, oschle i dość dobitnie.

- Hokage-sama czy to znaczy, że muszę wrócić do pracy? – zapytałam bezsensownie, choć wiedziałam o co chodzi.

- Tak. Ayumi Okamoto wracasz do swojej drużyny i dalej sprawujesz rządy jako kapitan oddziału. To jest rozkaz. Najbliższy czas przeznaczysz na przestudiowanie tego, co mam na biurku i jak najszybciej ruszacie śladem przypuszczalnych tropów.

- Tak jest Tsunade-sama – zniżyłam się nisko, a za mną moi podwładni. 

***

 Jasna łuna uciekająca od półksiężyca dobijała się przez cienkie zasłonki okna naszej sypialni. Kurczę, mojej sypialni. Ciągle się zapominam. Rozświetlała chaos panujący w pokoju. Nic się nie zmieniło, odkąd zdecydowałam się popakować jego rzeczy do kartonów. Miałam je wynieść do rodziców Kotetsu, ale jak przyszło co do czego, to zabroniłam je dotykać. W ten sposób leżą czwarty tydzień, w miejscu gdzie je postawiłam. Tworzą malutką, papierową twierdzę, odgradzającą mnie od rzeczywistości. Niestety dziś za mury fortecy wprowadziłam element, który przybliżył mnie do namacalnej rzeczywistość. Akta i raporty sporządzone od czasu tej nieszczęsnej misji i śmierci Kotetsu. Niby parę tygodni, a ilość papierzysk dla kogoś z zewnątrz nasunęłaby hipotezę, że makulatura była zbierana latami. A ja biedna muszę z nią walczyć. Nikt by nie powiedział, że ANBU też brodzi w papierkowej robocie. A jednak.

***

Mijały godziny, a biała kupa ( przepraszam za kolokwializm ) nie malała. Natomiast rosło moje znudzenie i zmęczenie. Moc poświaty księżyca nie słabła, więc nie musiałam zapalać trupiego światła,które by tylko męczyło moje i tak już ledwo rejestrujące obraz oczy. Natłok informacji był kolosalny. Nie sądziłam, że gdy ja umierałam z utraty swojego ukochanego, za murami mojego azylu dzieją się takie rzeczy. Było to dla mnie trochę dziwne, choć spotykałam się już z różnymi zjawiskami, choć pierwszy raz mam do czynienia z taką ilością porywanych dzieci. Próbowałam znaleźć powiązanie między porwaniami. Miejsca, czas, sposób przeprowadzania przestępstwa, rodziny dzieci, pochodzenie. Natknęłam się na parę dość ciekawych szczegółów, ale czułam, że nie wniosą nic konkretnego do spraw. Jedno jest pewne. Mamy do czynienia z dobrze zorganizowaną grupą przestępczą, z którą nawet oddział ANBU ma problem. Tak, duży problem… Zamyśliłam się przypominając sobie moją ostatnią misję. Znowu czułam jak kumulują mi się łzy i szykują  na ślizg po moich rozgrzanych policzkach. Weź się w garść Ayumi. Musisz przez to przebrnąć. Musisz. Sama, ale musisz. A to co … Dostrzegłam praktycznie pod całą stertą czarną teczkę. Wiedziałam co mogła ona kryć. Charakterystyczny kolor dla dramatycznych informacji. Sięgnęłam po nią i przejechałam dłonią po chropowatej fakturze papieru. „ Ściśle tajne” napisane piękną konoszańską kaligrafią. Otworzyłam teczkę i ujrzałam to, czego się spodziewałam. Był to raport z naszej ostatniej, wspólnej misji… Wszystko szczegółowo opisane i dołączone zdjęcia z miejsca przestępstwa. Kotestu leżący na plecach w kałuży własnej krwi. Oczy przykryte powiekami, wargi ust delikatnie rozwarte. Poczułam jak zakuło mnie serce. Wspomnienia wróciły jak żywe. Ten zapach, te krzyki. Moje krzyki. Panika, płacz, wyzwiska. Jeszcze raz panika. Panika, panika, panika. Strach i panika. Strach, panika i krew. Dużo krwi. Jego krwi. Ja pierdolę. Dlaczego on?! Dlaczego mój Kotetsu… Pociągnęłam nosem i wytarłam te cholerne łzy rękawem. Nie życzę nikomu takiego cierpienia przez jakie ja przechodzę. Nawet najgorszemu wrogowi. Dorwę tych dupków i po prostu ich zabiję. Zabiję z tak zimną krwią, że nawet w piekle będzie im cholernie zimno. Z teczki wyleciała mi jeszcze jedna fotografia. Myślałam, że zemdleję ( tak, kapitan ANBU mówi, że zemdleje! ). Format 10x15 ukazywał martwe dziecko leżące na brzuchu z rękami rozłożonymi prostopadle do ciała. Miało główkę położonym na prawym profilu i szeroko otworzone oczy. Leżało nagie z gigantycznymi ranami na plecach. Najprawdopodobniej zadane kunaiem . Czy ja dobrze widzę? Przybliżyłam się do zdjęcia biedactwa z naprawdę wielką niechęcią i dostrzegłam, że rany nie były zadane bezmyślnie. Dziecko miało na początek poderżnięte gardło, co spowodowało zgon, a na plecach wydrapane „ To nie koniec”.

^^^^^^^^^^^^^

Witam serdecznie! Przydałoby się w końcu dorzucić parę słów od autora. Gdzie ta akcja? Póki co wszystko się rozkręca. Muszę dać Ayumi trochę czasu na ogarnięcie się, prawda? Ale czuję, że kolejny rozdział pojawi się niebawem, ponieważ z powodu ostatniego chaosu w moim życiu, uciekam do pisania, co mi strasznie pomaga i mam zaskakującą wenę, choć moje rozdziały mogą wydawać się nudne, bo FAKT miałam sporą przerwę w pisaniu i czuję, że jeszcze nie daję z siebie 100%, ale to się zmieni. Kocham pisać i chcę to rozwijać, także zapraszam do śledzenia poczynań mojej ukochanej postaci Ayumi Okamoto!