2. Tydzień trzeci, dzień czwarty

Wiele razy zastanawiałam się nad moją egzystencją. Czasami rozmyślenia przeobrażały się w wielogodzinne potyczki zbrojne. Doszukiwałam się sensu nawet w tych drobnych i błahych aspektach życia. Chyba właśnie nie sensu… doszukiwałam się skazy. Analizowałam milimetr po milimetrze fakturę słów, czynów i miejsc różnych, codziennych sytuacji. Szukałam wzoru na egzystencję. Czasami nawet miałam wrażenie, że minęłam się z powołaniem i powinnam była pójść do zakonu. Na pewno dnie spędzone na medytacji otworzyłyby mi oczy na wiele kwestii. Mimo tego czuję, że nie potrafiłabym odpowiedzieć na nurtujące mnie pytania z zakresu ludzkiego życia.

Śmierć – słowo proste i  wszystkim znane. Nie trzeba tłumaczyć. Spotyka ludzi w najmniej spodziewanym momencie. Chodzi za życiem jak cień. Wkrada się za poświatę istnienia, rujnując harmonię bytu. Po co ona w ogóle jest? Dlaczego nie możemy żyć wiecznie? Dlaczego mimo szkolenia, hektolitrów godzin spędzonych w kostnicy wioski, czuję smutek? Dlaczego utrata bliskiej osoby tak cholernie boli? Dlaczego wtedy szkolenie nie pomaga?

Na rozerwane serce nic nie pomaga… nawet wewnętrzny monolog Ayumi.

Nie czuję się sobą. Jakbym nie istniała. Ayumi wpadła w otchłań pustki. W otchłań ciemnego pokoju. Pustego i cichego pokoju. Bez śmiechów, żartów, kłótni, wyzwisk. Bez życia. Wszystko straciło sens, wszystko straciło puls, tętno, życie. Nie chcę tam wyjść. Nie chcę przewijać się wśród uśmiechniętych mieszkańców wioski. Oni już zapomnieli. Tak… zapomnieli, że nie ma z nami Kotetsu. Przeklęci ludzie. Jak oni mogli zapomnieć o tak cudownej osobie?! Jak śmieli! Kłamliwe, parszywe…

- Ayumi do cholery ile mogę cię prosić! Kuźwa nie mam już do ciebie cierpliwości. – zza drzwi doszedł do mnie stłumiony głos rozwścieczonego  Izumo.

A ten palant dalej swoje. Nie rozumie prostych komend? Czy jest tak opóźniony, że nic do niego nie dociera? Co jest trudnego w zdaniu „ daj mi spokój” ? Izumo jest jak wrzód na dupie. Im bardziej chcę się go pozbyć, tym trudniej mi tego dokonać. To jest moja depresja, wara mu od niej. Niech znajdzie swoją.

- Ayumi!!!

- Weź idź stąd kretynie. Nie chcę cię widzieć. Nie chcę widzieć nikogo. Wara ci od mojej depresji – o! Pięknie to ujęłam. Zauważyłam, że robię się bezpośrednia. Kotetsu byłby ze mnie dumny. Zawsze uważał, że jak na ninja mam za dobre serce i uważam na to, by kogoś nie skrzywdzić słowem.

 - Zacznę od tego moja droga. Od kiedy zrobiłaś się taka wredna?? Dobra, rozumiem tydzień nie wychodzić z pokoju. Dwa – jeszcze jakoś byłem w stanie zaakceptować. Ale trzeci tydzień?? Czy to czasami nie za długo???

- To, że ty latasz po zielonej łące z motylami z gigantycznym uśmiechem po trzech tygodniach od pochowania swojego najlepszego przyjaciela nie oznacza, że ja dołączę kiedykolwiek do twojej krainy szczęścia.

- Co ty pieprzysz?! Jakie motyle?! Ayumi, jeśli się nie ogarniesz, to sięgnę po groźniejsze środki. Mam nadzieję, że wiesz, co mam na myśli.

- Nawet się nie waż. Jeśli tylko mu o tym powiesz, to cię zabiję i zakopię na łące. Słyszysz Izumo? Izumo! – za późno. Ruszył po cięższą artylerię.

- Widzisz Kotetsu, Izumo to ciota. – powiedziałam, głaskając delikatnie zdjęcie ukochanego. – Tak bardzo cię kocham. Tak bardzo za tobą tęsknię.

Zwinęłam się jak kot, ściskając do piersi jego zdjęcie. Trzy tygodnie. A ja mam wrażenie jakby ten koszmar spotkał mnie dzisiaj.

 ***

 Zawsze chodziłam własnymi ścieżkami. Nie ukrywam, że byłam powodem licznych incydentów w naszym klanie. Odkąd pamiętam odbiegałam od schematu. Byłam inna. Dostrzegano we mnie tylko utalentowaną kunoichi, ponieważ innymi moimi dokonaniami nikt by się nie szczycił. Klan Okamoto należy do czołówki najbardziej znanych rodzin w Konoha. Członkowie cechują się przedsiębiorczością, genialną sztuką walki, posiadają kekkei genkai oraz co najważniejsze dla starszyzny oczywiście – są tradycjonalistami. Pamiętam ten moment, gdy ogłosiłam, że wyprowadzam się do Kotetsu. Skandal nad skandalami. Córka przywódcy klanu łamie zasady, które swoją żywotnością sięgają czasów pierwszego Hokage. Panika! Wyprowadza się z domu swojego PANA OJCA. Zamieszka z mężczyzną bez ceremonii zaślubin! Bogowie! Toż to grzech nad grzechami! No co mogłam zrobić ? Ostentacyjnie spakowałam swoje rzeczy, drąc ostatnie koty z matką i w samo południe, gdy panował największy ruch , przeszłam się dziecińcem naszej społeczności, by pokazać wszystkim, że będę robić, to co mi się podoba. Nikt oprócz Kage nie będzie mi rozkazywał.I tak też się stało. Z wielkim bananem na ustach stanęłam przy drzwiach do mieszkania Kotetsu parę lat temu.

- Ayumi, Ayumi… co ja mam z tobą dziecko począć.

Moje piękne wspomnienia zostały przerwane przez tak dobrze znajomy mi głos.

- Nawet nie usłyszałam, gdy się zjawiłeś. Myślałam, że zrównasz ten budynek z ziemią, by przywołać mnie do porządku.

- Przeszło mi to przez myśl, ale nie zapominaj, że nie ty jedna żyjesz w tej ruderze.

- Tato…proszę cię, chociaż odrobinę szacunku nawet po jego śmierci…

- Dziecko zawsze miałem do niego szacunek. Kto jak kto, ale ON jedyny potrafił cię poskromić.

- Ale dla ciebie to i tak był ktoś poza naszym klanem.

- Był, jest i będzie. A ty jako członkini  klanu powinnaś do nas wrócić. Nic cię tu już nie trzyma.

Jak to nie trzyma?! A nasze, wspólne mieszkanie? A jego rzeczy?! Tato! Jego rzeczy tutaj są, one wszystko słyszą…

- Postanowiłam, że tu zostanę tato. Nie miej mi za złe.

W końcu na niego spojrzałam. Wysoki, przystojny brunet. Duże, orzechowe oczy. Dzika, rozwiana czupryna i ta stanowcza linia warg. Stał nade mną i patrzył jak na bezdomnego szczeniaka. Kochał mnie całym sercem. Chciał dla mnie jak najlepiej. Robił mi wyjątki, których innym by nie podarował. Wiele razy przeze mnie miał zachwiane stanowisko jako przywódca, ale na szczęście starszyzna klanu, dzięki cudownej przemowie i zapewnieniu mojego dziadka, przymykała oko na moje wybryki.

Pokój, który od kilku godzin pokrywała ściana winorośli i grubych porozgałęzianych pni drzew, był nietknięty moim jutsu. Nie dziwi mnie fakt, że Daiki Okamoto szanowany i jeden z lepszych ninja wioski Konoha ( jak nie najlepszy ) jest w stanie bez trudu i wysiłku, zaznaczam BEZ HAŁASU, przełamać moje jutsu, które było na tyle silne, że inni się przebić nie mogli. Mam nadzieję, że talent się dziedziczy, bo charakter niestety nie wiem po kim mam.

- Słyszałem, że dalej cierpisz. – mówił to tak spokojnie jakby miał do czynienia z bańką mydlaną fruwającą wokół dużego kaktusa.

- Dziwisz mi się ? – zaszlochałam, wbijając mokre od łez oczy w parę należących do niego. – Tato, dla niego żyłam.

***

Wszyscy traktują mnie jak narkomankę zamkniętą w ośrodku leczącym uzależnienia. Chodzą za mną, sprawdzają, śledzą. Ciągle czuję czyjąś obecność. Jeszcze żeby ktoś ze mną porozmawiał zagadywał, ale nie! Będą bawić się w przestępcę i ninja z kapitanem oddziału ANBU. Też mi co. Tsunade mogła się bardziej postarać. Od interwencji ojca musiałam otworzyć się na świat mimo moich licznych protestów. Muszę wychodzić z mieszkania…tak! Z mieszkania! Chociaż tego mi nie zabiorą, muszę robić zakupy, muszę odwiedzać moją ukochaną dzielnicę, muszę powoli wracać do pracy. Muszę, muszę, muszę…nic nie muszę! Siedząc 3 tygodnie w mieszkaniu nic nie musiałam. Robiłam co chciałam. Płakałam, rozmawiałam sama ze sobą, przeglądałam jego rzeczy, nie sprzątałam, nie gotowałam, czyli reasumując robiłam wszystko to, w czym się wyspecjalizowałam przez ostatni czas i było mi z tym dobrze. No dobra…coś tam jadłam jak Izumo zostawiał 3 razy dziennie posiłek pod drzwiami. Bogowie… jaką ja byłam dla niego francą. Muszę go przeprosić, ale jeszcze nie teraz. Jakby odpuścił dokarmianie, to dawno byłabym razem z Kotetsu na którejś z tych pięknych śnieżnobiałych obłoczków, które się teraz nade mną kłębią. Rzeczywiście jakbym była wariatką.

- Dobra ludzie, proszę was, męczycie mnie swoją obecnością- stanęłam na środku ulicy, rozłożyłam ręce i patrzyłam wysoko ku górze – Proszę zlitujcie się nade mną i przestańcie mnie śledzić, bo naprawdę ze świruję i będziecie mieć do czynienia z przywódcą klanu Okamoto.

Nic. Nikt nie odpuścił. Popatrzyłam na budynek piętrzący się tuż przede mną.

- Ej ty! – pokazałam wskazującym palcem na rozwalający się komin – Nie sap tak głośno, bo mógłbyś obudzić niejednego staruszka, a co dopiero mówiąc o mordercy, który by cię odkrył w trymiga.

- A ty… hmmm ciebie nie znam dziewczynko, ale proszę cię jak już bierzesz się za kamuflaż, to zmywaj z paznokci lakier, tym bardziej, że razi mnie po oczach od samego patrzenia chyba, że w ten sposób chciałaś mnie pokonać haha.

Po paru minutach wokół mnie pojawiła się zgraja szpiegów. Tak jak się spodziewałam.

- Akademia co? Tsunade-sama nie ma wystarczająco nauczycieli, że przydziela was do tak „poważnej misji” ?? – zapytałam ironicznie, unosząc w powietrzu dłonie i wyciągniętymi czterema palcami, które symulowały cudzysłów.

- Gomen Ayumi-sama – powiedziały chórem kłaniając się nisko.

- No dobra, dobra, już wystarczy – ponaglałam ich do wyprostowania się ruchem ręki w dół i górę. – A jakbym była niebezpiecznym bandytą?

- Ale nie jesteś. – odpowiedział chłopiec z uroczą szparą między zębami.

- Ale jakbym była? Co? To co byście zrobiły?? – zapytałam podchwytliwie, lustrując ich speszone twarzyczki.

- A jakbym miała broń? Hmm kunai wystarczy, to co wtedy ?

- Ale nie masz Ayumi-sama. Masz depresję, więc wszystko ci zabrali – odpowiedział ponownie ten sam chłopczyk, ale tym razem zniżył niziutko główkę, jakby bronił się przed moim surowym spojrzeniem.

- Depresje powiadasz… Kto wam nagadał takich bzdur moje drogie dzieciaczki ? Chodźcie za mną i wszystko mi opowiecie – powiedziałam to tak słodko, że pobudziłam swoje kubki smakowe i dostałam ślinotoku od nadmiaru słodyczy. Złapałam dwie mniejsze łapki, które napatoczyły mi się pod ręce i zaczęłam prowadzić przyszłość Konohy do dobrze znanego mi miejsca.

 

 ***

Palenie zabiła. Powiedziałby kto. W większości przypadków zabijają ludzie. Przynajmniej w 99,9% czy jakoś tak. A może mniej ? Nie wiem… gdzieś wyczytałem i zapamiętałem cyfrę „9” więc, żeby nie robić niepotrzebnego problemu załóżmy „90%”. Idealnie. Jeden kłopot z głowy. O czym to ja …a tak. Palenie. Kiedyś wielki przeciwnik, teraz wielki koneser jak mogę to tak nazwać. A chyba mogę… bogowie nawet prowadzony monolog sam ze sobą jest kłopotliwy. Z resztą nie ważne. Dziś mam wolne. Chwila dla leniwego „ja”. Zaciągnąłem się dymem z mojego truciciela, od dwóch lat niezastąpionego przyjaciela. Wiele się ostatnio działo w wiosce. Żeby to jeszcze wszystko miało ręce i nogi, ale ostatnie wydarzenia w ogóle nie kleją się w żaden schemat. Albo złe fatum zawisło nad wioską, albo …z resztą nie ważne. Pamiętaj Shikamaru ! Dzisiaj masz wolne! Przycupnę sobie na polu treningowym. Tam jest pięknie odsłonięte niebo. Popędzę trochę swoich leniwych towarzyszy po lazurze nieba. A to co… Wygląda mi to na jakiś trening. Ale dyscyplina no, no… Czekaj, czekaj Shikamaru. Czy to jest… Nie wierzę. Papieros wyleciał mi z otworzonej gęby i jak na złość paląca się końcówka upadła mi na odkrytego palca. A niech mnie… Ayumi Okamoto do nas wróciła.