1. "Witamy w piekle"

Minęły dwa dni. Długie czterdzieści osiem godzin bez twojego ciepła. Bez twojego dotyku. Bez ciebie. Zostawiłeś mnie. Samą. Zostawiłeś na pastwę losu. Bez żadnych instrukcji. Bez żadnych wskazówek. Podkuliłam jeszcze bardziej nogi do siebie. Ochładzałam rozpalone czoło zimną powierzchnią szyby okna, o które byłam oparta. Czekam. Czekam na twój powrót. Mimo, że ciebie nie ma, ja głupia nadal czekam. Już mnie łzy nie łaskoczą, gdy powoli spływają po rozgrzanych policzkach. Nawet nie wiem, kiedy lecą. Jedynie przymykam oczy i powracam do tego dnia, w którym to leżałam w twoich ciepłych ramionach. Obejmuję się, starając zastąpić twój opiekuńczy uścisk, by serce nie pękało na jeszcze mniejsze kawałki. Chcę cofnąć czas, aby znowu z tobą być. Chcę byś do mnie wrócił.

  Cisza przerywana równymi oddechami. Cisza pozwalająca spędzić nam ten czas w spokoju. Razem. Bez misji, bez pracy. On- drażniący swoimi ciepłymi opuszkami moje zimne plecy. Ja- opierająca rozgrzany policzek o jego klatkę piersiową, liczę uderzenia serca. Uwielbialiśmy te chwile. Bez zbędnych słów. W milczeniu. Jedynie język ciała. Wtuliłam się jeszcze bardziej w Kotetsu, ściskając w palcach jego koszulkę. Po chwili usiadłam na nim okrakiem, uśmiechając się zawadiacko.

- Co ty brzydulo kombinujesz? – zapytał głupkowato, chociaż wiedział czego chcę. On sam tego pragnął. Położył swoje ciepłe dłonie na moich udach, po czym klepnął je i zwalił mnie z siebie.

- Zboczeniec.- parsknął śmiechem, po czym schował się w łazience. Usiadłam nadąsana po turecku i czekałam na jaśnie księcia. Po chwili wyszedł, opierając się o framugę drzwi …

- Ayumi jesteś gotowa?

Odwróciłam beznamiętnie głowę w kierunku drzwi, które wpuszczały zasłonę światła do ciemnego pokoju.

- Ayumi? – powtórzył pytanie, a jego głos odbijał się od pustych ścian pomieszczenia. Wyłonił się zza drzwi i ruszył w moją stronę.

- Proszę cię, wyjdź. Nie jestem gotowa.

- Nikt nie jest gotowy, ale musisz to zrobić dla niego.

Zatrzymał się i zgrabnie ominął wielkie, kartonowe pudło.

- Izumo proszę. Zostaw mnie, słyszysz?

I tak robił swoje. Złapał mnie za ramiona i przyciągnął do siebie. Nigdy mnie nie słuchał. Kotetsu też nie słuchał…

- Nie dam rady Izumo.

Walczę ze wspomnieniami.

Podchodził powoli do łóżka. Nagle złapał mnie w pasie i przyciągnął do siebie. Runęliśmy na seledynową pościel jak dwie, niezgrabne kłody. Muskał delikatnie moją szyję. Wplótł swoje palce w moje. Krążył od ust po dekolt. Nagle po naszym intymnym azylu rozniosło się głośne pukanie o drzwi.

- Słuchaj. Nie po to przyszedłem na drugą stronę wioski, by wysłuchiwać, że nie dasz rady. Kim ty do cholery jesteś co? Jesteś kapitanem… kunoichi ! Twardą, trzymającą uczucia na wodzy kobietą, która powinna teraz ruszyć swoje szanowne cztery litery i stanąć nad trumną swojego ukochanego.

Izumo wyraźnie pobladł. Łapczywie dostarczał dawki tlenu do płuc. Pojedyncze żyłki pojawiły się na nieskazitelnej twarzy. Parę kropli potu spływało po fakturze skóry. Ten monolog kosztował go naprawdę wiele wysiłku. To nie jedynie moje „otrzęsiny”, ale również moment na upust emocji, które od utraty przyjaciela krążyły wokół niego.

- Nie tylko ty straciłaś ukochaną osobę, wiesz? Straciłem najlepszego przyjaciela. Oni stracili syna, brata,krewnego, kumpla. Oni też cierpią Ayumi. Dlatego rusz się, proszę. Pokaż, że tobie też jest ciężko. Połącz się z nami w bólu. Dobrze?

- Eizo?

- Witaj Ayumi. Eee nie przeszkadzam?- zapytał, lustrując moją roznegliżowaną sylwetkę, którą okryłam cienkim szlafrokiem.

Zarumieniłam się i szczelniej zakryłam odzieniem.

- Hokage-sama pilnie was potrzebuje.

- Nas?

- Tak. Ciebie i Kotetsu. Mamy za mało shinobi.

- Ale od kiedy miesza się oddziały Anbu z normalnymi jednostkami?

- Taki dostałem rozkaz.

- Rozumiem. Zaraz będziemy.

Kiwnął głową i zniknął w białym dymie.

Mgła pokryła całą wioskę. Unosiła się, przykrywając urok uliczek i straganów kupców. Miałam wrażenie, że wytycza mi szlak, którym mam podążać. Izumo szedł za mną, pilnując,  bym czasami nie uciekła. Ja ? Uciec? Hańba dla mnie i mojego klanu. Hańba dla moich uczuć i wyrazu szacunku dla niego. Z każdym  kolejnym krokiem byłam bliżej ostatniego spotkania… Spotkania z najcudowniejszym człowiekiem mojego życia.

O tak. Zaraz dojdzie do starcia. Od paru minut znałam dokładne położenie porywaczy. Oni sami wiedzieli o naszej obecności. Wyczuwałam wysokie pokłady chakry. Zastanawia mnie jedno… po co im dziecko (…) Czułam ich rządzę. Ich pewność i gotowość do walki. To nie chodzi o dziecko… Kucnęłam na gałęzi, strącając kilka listków. Oddział również się zatrzymał, czekając na rozkazy.

- To jest pułapka. Także miejcie się na baczności. Ja z Eizo zaatakujemy ich od zachodu, a Kotetsu i Izumo od wschodu. Musimy ich rozdzielić. Uważajcie na chłopca. Mogą się nim posłużyć jak tarczą.

Dostrzegłam w oddali ciemną płachtę przebijającą się przez gęstą mgłę. Byli to ludzie, którzy chcieli towarzyszyć mojemu mężczyźnie przy ostatniej drodze do wiecznego życia. Ksoo…Jak świadomość boli. Sprawia, że drętwieję, panikuję. Czuję jakby coś osiadło na moich płucach, rozprzestrzeniało się po oskrzelach, oskrzelikach, paraliżując system oddechowy. Dusi mnie smutek. Dusi mnie miłość. Izumo szedł bacznie przy moim boku. Próbował nawet parę razy złapać mnie pod rękę, ale skończyło się to jedynie srogim spojrzeniem, pod którym się ugiął. Jesteśmy coraz bliżej…Coraz bliżej ostatniego pożegnania.

Jak to jest możliwe?! Jak to zrobili?! Kiedy…kiedy to się stało?! Ayumi ogarnij się do cholery!! Skup się!!

Ayumi, skup się…Skup. Nadszedł już czas. Wypatrywałam jego rodzinę wzrokiem. Po chwili dostrzegłam jego matkę, podtrzymywaną przez męża. Z pełnej wigoru, wiecznie uśmiechniętej kobiety po czterdziestce, przeobraziła się w wygaszoną, szarawą staruszkę w pochylonej pozycji. Jej płacz i krzyk górował nad szlochaniem i pomrukami zebranych. Przechodziły mnie potworne ciarki, gdy wołała za synem. Kotetsu już nie przyjdzie…

W ułamku sekundy świat stanął do góry nogami. Powalając ostatniego przeciwnika, ruszyłam biegiem w kierunku, gdzie kątem oka dostrzegłam upadające bezwładnie ciało.

-Kotetsu!!!! – krzyczałam, mając nadzieję, że odpowie – Kotetsu…!

Łzy na mojej twarzy zmieszały się z krwią wrogów. Czułam ich smak, gdy stużki mieszaniny spływały mi do kącików ust. Runełam przy ciele ukochanego. Uderzałam w jego klatkę, sprawdzałam puls, rozmawiałam z nim…To na nic. Nie wiem, ile czasu minęło. Ile zdążyłam pocałunków złożyć na jego zimnych wargach. Ktoś gwałtownie postawił mnie na nogi i ciągnął od ciała Kotetsu.

A teraz leży tu, przede mną. Jego kruczoczarne włosy. Jego spokojna, jasna jak kreda twarz. Wygląda jakby spał, a jednak rzeczywistość była inna. On nie żył. Kotetsu nie żył. Leżał w trumnie i nie żył. Nie żył, nie żył, NIE ŻYŁ. A razem z nim ja. Też umarłam. Umarła Ayumi Okamoto w chwili, gdy ujrzała swojego ukochanego w kałuży krwi. Złapałam Izumo za ramię. Ścisnęłam tak mocno, że aż syknął. Nasza trójka umarła.

 Witamy w piekle.

* * *

W końcu! Gomen za takie opóźnienia, ale chyba da się zauważyć, skąd się one wzięły. Nie wiedziałam jak dokończyć dział, by nie odbiegać od tego, co napisałam jakiś czas temu. Styl pisania zmienia się wraz z nami, także mam nadzieję, że jakoś udało mi się dokończyć moją wizję sprzed roku albo i dwóch. 

Serdecznie zapraszam do śledzenia mojej historii, mam nadzieję, że uda mi się Was wprowadzić do mojego własnego świata shinobi. Jeśli macie jakieś spostrzeżenia lub uwagi, to proszę śmiało pisać, jestem otwarta na każdą krytykę lub uwagę. Chcę się rozwijać, a rozwój bez Waszej opinii nie będzie miał miejsca.

Do napisania niebawem, kochani!

Życzę ( już blisko ) cudownego rozpoczęcia wakacji!