Prolog

Przydałoby się napisać parę słów na wstęp ;)
Witam Was serdecznie na moim kolejnym projekcie. Prolog powstał 2 lata temu i nie miałam serca go zmieniać. Sentyment robi swoje. Powoli ogarniam blogspota, więc lada dzień dodam kolejną szczyptę informacji o moim pomyśle. Także zapraszam do lektury !
Aaaaaaaaaaa zapomniałam o przecinkach xD

Dziwne. Zawsze padasz, gdy coś się dzieje. Gdy ludzi dopada cierpienie i wylewają łzy.

To właśnie ty maskujesz ich słone krople. Mieszasz się z krwią, tworząc większą kałużę, w której klęczę ja i leży on - bezwładnie. Ściskam jego rękę, chcąc przywrócić mu życie moim ciepłem. Mam wrażenie, że zaraz wstanie i klepnie mnie po tyłku, tak  jak to miał w zwyczaju. Wydaje mi się, że  zaraz usłyszę jego śmiech i zobaczę ten najwspanialszy uśmiech, którym częstował mnie każdego ranka. Chcę, by powiedział do mnie: „ Cześć brzydulo, co kombinujesz?”.

Obudź się do cholery! Uderzam mocno twoją klatkę, a ty się nie budzisz! Mów do mnie! Powiedz: „Brzydulo”. Powiedz coś! Cokolwiek! Wstawaj śpiochu, bo ci kark ukręcę!

Przybliżyłam ucho do jego klatki piersiowej, wyczekując bicia serca. Cisza. Jeszcze jedno uderzenie i drugie, trzecie. Cisza. On zasnął.

 Zasnął bez ciebie. Nie obudzisz go.

A właśnie, że obudzę! Cholera, obudź się! Ostatnie uderzenie i znowu cisza. Nie możesz mnie zostawić! Nie możesz! Każę ci wrócić do cholery !! Medyk!! Gdzie jest medyk?!

Zgięłam się  w pół. To serce. Serce rozrywane przez ból. Całą mnie. Proszę, wstań! Zobacz, łapię cię za buzię i całuję twoje zimne wargi. Przecież to uwielbiasz! Dlaczego mnie nie słuchasz?! Popatrz Kochanie! Uderzam pięściami o ziemię, rozchlapując twoją krew. Zobacz, cierpię! Wstawaj!

Nagle poczułam, że ktoś ściska moje ramiona. Stara się mnie podnieść. Nie daję się.

Ja się nie dam. Chcę być przy Kotetsu, nie zostawię go. Nigdy nie zostawię.