8. Wszystko i nic.

Podziemia Konohy. Miejsce, należące do najbardziej obskurnych obrazków jakie zachowały się w mojej głowie. Mrok rozpraszany przez trupie refleksy, emitowane przez zacinające się żarówki. Blade punkty zawieszone w ciemnej przestrzeni w równym rzędzie. Zimno przeszywające najbardziej zakamuflowane ciała. I dźwięk rozchodzących się wzdłuż korytarza naszych kroków.  Podeszwy butów rozbryzgują mokre podłogi korytarza. Na głowy co jakiś czas kapią pojedyncze krople wody z przeciekających rur. Dawno tu nie byłam, a mimo tego nogi same prowadziły przez zawiłe korytarze.

Eizo i Oda podtrzymywali szpiega mgły, kierując się krok w krok za mną. Podziemny labirynt stanowił nie lada wyzwanie dla każdego jonina. Dodatkowo chropowate ściany były pokryte szyframi, które pomagały natrafić na daną ścieżkę.  Przed nami wyrosły solidne, metalowe drzwi z małą kratką na wysokości moich oczu. Zapukałam dwa razy. Pauza. Trzy razy. Pauza. Raz. Zza kratki przebijały się błękitne oczy.

- Okamoto Ayumi. Kapitan oddziału piątego. Przyprowadziliśmy podejrzanego człowieka z Mgły.

- Wejść – błękitne tęczówki zniknęły, pozostawiając miejsce dla dźwięku otwieranych drzwi.

Czy z mroku można przejść  w jeszcze gorsze ciemności? Można. W jakie? W piekło. Gdzie? Na ziemi. Tak, na ziemi. W pewnej chwili stanęliśmy się jednym z elementów piekielnych niebios szpiega. Pokój przesłuchań okrywała głębia takiej czerni, w której nie potrafisz odnaleźć najmniejszej skazy. Perfekcyjna głębia mrocznego koloru.
- Co tu mamy? – głos dochodzący nie wiadomo skąd przerwał moje liche obserwacje.

-Szpiega Kapitanie- odpowiedziałam stanowczo- Dorwany przy patrolu domu objętego ochroną ANBU.

- No to zobaczymy, co nam wyśpiewa…

 Prawdopodobnie zamieniłam parę słów z właścicielem niebieskich tęczówek. Intruz został odebrany z naszych rąk i w jednej chwili pomieszczenie rozświetliło rażące światło. Dokładnie na środku pokoju dyndała z sufitu jedna żarówka, gibając się z lewej na prawą. Po obu stronach prowizorycznej lampy wisiały kajdanki, do których został przypięty szpieg. Ściągnęłam z niego moje genjutsu. Jak na znak brązowa czupryna zaczęła się telepać. Szarpnął z całych sił kajdanki, przy czym chrząknął chrapliwie.
- To nic nie da. Im więcej się szarpiesz, tym więcej chakry pochłaniają kajdanki, a z tego co zauważyłem, masz nam sporo do opowiedzenia – niebieskooki niezgrabnie ustawił drewniane krzesło naprzeciwko człowieka mgły i usiadł, zakładając łokieć o oparcie.

Czas płynął bardzo leniwie, a nasze źródło informacji nic nie ujawniło. Kenji, tak zwał się właściciel błękitnych tęczówek, przecierał co róż pot z czoła i powracał do formowania pieczęci. My natomiast opieraliśmy się o ścianę, obserwując formę przeprowadzania przesłuchania. Według ustaleń Kodeksu Shinobi Wioski Ukrytej w Liściach, każdemu podejrzanemu przysługują dwadzieścia cztery godziny przesłuchania opartego na mniej radykalnych środkach- no chyba, że mamy do czynienia z ninja zapisanego w książce Bingo. Wtedy troszeczkę naginamy prawo pod pretekstem poważnego zagrożenia dla wioski. Niestety imię i nazwisko naszego turysty z Mgły nie widnieją na jej kartach, przez co musimy poddać się rutynowej robocie, która na ogół nie przynosi efektów.

Młodzieniec z zaciętą miną przyjmował na siebie jutsu niebieskookiego. Nie pisnął ani słowa, a jedynie dało się słychać jęki kontrataku. Jak na świeżaka był naprawdę dobrze przygotowany. No albo jest bardzo dobrze zapieczętowany. Ale oczywiście dowiemy się tego po upływie doby.

Uważnie obserwowałam każdą najmniejszą reakcję przesłuchiwanego osobnika. Doszukiwałam się gestów, które mogły być słabymi punktami. Czułam, że jego chakra jest rozchwiana. Możliwe, że to była jego pierwsza, samodzielna akcja. Ile sugestii można wyciągnąć z samej obserwacji i łączenia faktów. Albo iść drogą stereotypów lub tworzyć nowe. Podeszłam bliżej Kapitana – ściana jest wystarczająco podpierana przez mój oddział. Stanęłam tuż za oparciem i świdrowałam wzorkiem postać szpiega.
- Rozpraszasz…- usłyszałam i skierowałam wzrok ku dołowi i napotkałam kolejny raz niebieskie tęczówki.

- Tylko obserwuję. Muszę też coś w aktach zapisać. Im więcej obserwacji, tym bliżej wroga- puściłam oczko, unosząc kącik ust do góry. Kapitan chyba nie czuł potrzeby odbierania moich pozytywnych wibracji i zabrał się za tworzenie pieczęci. 

Każdy oddział pracujący na rzecz wioski jest poddawany specjalnemu szkoleniu, które przygotowuje do przeprowadzenia przesłuchań. Są różne zdarzenia losowe, które uniemożliwiają transport wroga do wioski i oddanie w ręce odpowiednim służbom. Dlatego z decyzją Drugiego Hokage każdy jonin musi znać procedury prawidłowego przesłuchania. 

Pierwszy etap, tak jak już wcześniej wspominałam, trwa dwadzieścia cztery godziny. Opiera się na badaniu psychiki osoby i szukania słabych punktów, które w nielicznych sytuacjach dają wyraźny rezultat. Dzięki temu przesłuchujący poznaje przesłuchiwanego, co skutkuje w zarys dalszego postępowania. Pomaga wybrać ścieżkę, którą należy dążyć. 

Drugi etap zajmuje o połowę mniej czasu. W zależności od decyzji głowy przesłuchania proces jest wykonywany przez wyznaczoną ilość joninów, którzy w głównej mierze specjalizują się w technikach oddziałujących na psychikę. Na tym etapie dowiadujemy się z reguły bardzo wielu rzeczy – oczywiście w zależności od utajenia przez wioskę informacji w osobniku. Dzięki odpowiednim kombinacjom możliwa jest dokładna lokalizacja potencjalnych pieczęci i luzowanie ich. Przesłuchiwany jest bardziej podatny na wyjawienie informacji. 

Kluczowym momentem w przesłuchiwaniu jest etap trzeci. Sięgamy w tym momencie po mocniejsze środki. Wykorzystujemy genjutsu do łamania woli walki i wywołujemy duży nacisk presji, dzięki czemu informacje same do nas przychodzą. Oczywiście forma genjutsu zależy od obserwacji, które wychwytuje się w etapie pierwszym. Im cięższy przeciwnik, tym środki się wyostrzają.

Mówię „my” i łapie mnie ogromny sentyment. Pierwsze praktyki zaliczyłam właśnie w tym miejscu. Moje oczy notowały różne sytuacje. Wiele razy uczestniczyłam w drugim etapie przesłuchania. W ten sposób trenowałam samodyscyplinę, trzymając nerwy na wodzy. Wystarczy nieodpowiedni pokład chakry wymieszany z negatywnymi emocjami, a przesłuchanie może przybrać nieodpowiedni obrót. Najgłębiej pod skórę weszła sytuacja, gdy musiałam przejąć rolę głównej dowodzącej przy przesłuchiwaniu seryjnego mordercy. Trzeci etap sprawił, że…

- Kapitanie, wzywają nas- Oda ocucił mnie metaforyczną dłonią w policzek. Pomachałam głową i wróciłam myślami do rzeczywistości. Machinalnie popatrzyłam na zegarek.

-Wrócę za jakiś czas – szepnęłam na wysokości ucha niebieskookiemu i ruszyłam w stronę swojego oddziału. Pozostawiliśmy za sobą przeraźliwy dźwięk skrzypiących drzwi.

 

Na dworze robiło się widno. Dało się słyszeć pierwsze śpiewy ptaków, witających nowy dzień. W zawiłych korytarzach Oda wtajemniczył mnie w kolejną sprawę, która na nas czeka. Biegiem ruszyliśmy w kierunku siedziby Hokage. Po takim czasie maska wpijała mi się już w twarz. 

~*~ 

To takie upierdliwe. Przecież nie jestem jedynym strategiem wioski. Ledwo skończę jedną robotę, już dostaję kolejną. Kiedy znajdę czas, by pójść na grillowane mięso z Chojim? Chyba w drugim życiu. Uch. Pamiętaj, by rozplanować plan działania dla oddziału ANBU, Shikamaru. Pamiętaj, że trzeba podzielić opiekę nad domami wśród shinobi. Pamiętaj, że trzeba wybrać grupę ludzi do zwiadów, Shikamaru. Shikamaru to, Shikamaru tamto. Na miłość boską. Nie wiem, jak mi się Tsunade odwdzięczy. Hokage przecież nie jestem. 

Stałem teraz w jej gabinecie ze zwojami pod pachą i czekałem na kolejne rozkazy. Siedziała przy swoim biurku z założonymi rękami pod obfitym biustem. Jeszcze trochę i tunika nie wytrzyma. Nagle jakby usłyszała moje komentarze, poprawiła swój dekolt i położyła równo ręce na blacie stołu. Jasne kosmki wymknęły się z ucisku gumki i okalały jej zmęczoną twarz. Podniosła się, a w pomieszczeniu zaczął unosić się biały dym. Między mną, a biurkiem Czcigodnej kucały trzy postaci. Oddział ANBU.
- Czcigodna Tsunade- Sama wzywałaś nas – delikatny i znajomy głos rozniósł się po gabinecie. Spojrzałem na środkową postać i dopiero teraz zauważyłem płonącą falę włosów. Ayumi. Przełknąłem głośno ślinkę i poczułem, że zacząłem się denerwować. Wziąłem parę głębokich wdechów i skupiłem swój wzrok na Tsunade.
- Tak, Ayumi wzywałam was. Dobra robota. Miejmy nadzieję, że się czegoś dowiemy. Z dnia na dzień sytuacja wydaje się być coraz gorsza. W trakcie gdy złapaliście podejrzanego, w dwóch innych domach również doszło do konfrontacji z ninja z innych wiosek. Obecnie też są przesłuchiwani. Co gorsza każdy ninja pochodzi z innej wioski. Dziś nad ranem dostaliśmy wiadomość, że do podobnych prób porwania doszło również w Sunie. Dokładnie trzy ataki tak jak u nas…

- I trzech ninja z różnych wiosek… - przerwała Czcigodnej, powoli wstając. Za nią jak cienie jej towarzysze. Rude włosy delikatnie się chwiały, oblewając szczupłą sylwetkę.

- Dokładnie tak. I w tym momencie chciałabym wprowadzić wasz oddział- Tsunade wierciła ich spojrzeniem. Cała trójka jak na znak ściągnęła maski - Shikamaru pracował całą noc nad strategią naszych sił. Osobiście poleciłam wasz oddział do zwiadów. Z waszymi predyspozycjami nie będę się martwić, że coś pójdzie nie tak. 

Oho mowa o mnie. Ruszyłem, by zrównać ich rząd przed Tsunade. Czułem dziwne odrętwienie. Miałem wrażenie, że zaraz zwoje wylądują na ziemi. Znowu przełknąłem głośno ślinę i starałem się być jak najbardziej profesjonalnym strategiem w Wiosce.

- Wyruszycie w kierunku Wioski ukrytej w Skale. Dostaliśmy informację, że tam ostatni raz było widziane Akatsuki. Jak wiecie, podejrzewamy, że to ich robota. Co nie zmienia faktu, że nie wpuścimy szpiegów również w serce każdej wioski. Dodatkowy odział ruszy sprawdzić stare siedziby Orochimaru. Od lat nie było informacji na jego temat, więc przypuszczamy, że to może mieć swoje skutki – wyrecytowałem każde słowo z perfekcyjną dykcją, nie przenosząc wzorku i skupiając się jedynie na Tsunade.

- Dostaniecie mapę z punktami, które mogą was zainteresować. Mapa jest zapieczętowana. Nikt oprócz kapitana oddziału nie będzie mógł jej przeczytać. Pieczęć różni się trochę od tradycyjnych. Zmodyfikowaliśmy parę zwoi i technik, by mogły odczytywać tylko jedno DNA. Twoje DNA, Ayumi – Tsunade mocno zaakcentowała ostatnie zdanie.
- Tak jest, Czcigodna – skinęła głową na znak zrozumienia. Dwójka kompanów stali jak zaczarowani.
- Możecie ruszać jak najszybciej.
- Tak jest, Czcigodna – jeszcze raz kiwnęła głową i skierowała rękę w moją stronę. Popatrzyłem na nią panicznym spojrzeniem.

- Mogę prosić mapę Shikamaru-sama? – zapytała, a jej kamienny wyraz twarzy sprawił, że otworzyły mi się mimowolnie usta. To ta sama kobieta, która niedawno  wyginała się pode mną w jej kuchni?

- Proszę. – podałem jej zwój, delikatnie dotykając jej dłoń, na której miała ochraniacz.

Popatrzyła mi w oczy i wymiękłem. Mówi się o głębi spojrzenia. Miałem wrażenie, że tonę w zielonych wodach jej tęczówek. Co ja plecę. Gościu ogarnij się.

Cofnęła się do szeregu i jednocześnie ukłonili się i zniknęli w oparach białego dymu. A ja stałem jak wmurowany, obserwując jak obłoki powoli rozchodzą się po pomieszczeniu.

- Czy wszystko z Tobą dobrze, Shikamaru? – Tsunade przywołała mnie na ziemię, posyłając mi zawadiacki uśmiech.

- Proszę cię Czcigodna, daruj sobie – skomentowałem zniesmaczony- Przejdźmy do dalszych ustaleń.
Stanąłem przed jej biurkiem i rzuciłem zwojami z kwaśną miną. 

~*~
 

Dałam nam czas do godziny ósmej na przygotowanie się do misji. Spotkamy się w podziemiach Konohy, gdzie stacjonują oddziały ANBU. Im mniej oczu widzi, tym większe powodzenie. Myślałam o Shikamaru. O jego drżącym ciele na mój widok. Był blady jak ściana. Nigdy nie widziałam u niego takiego zakłopotania, nawet jak mówił, że coś do mnie czuje. Jakie to bezsensowne. Zaloty, zaloty, olewka. Zaloty, zaloty, olewka. To nie dla mnie taka dziecinada. Jeszcze pod nosem jego byłej. No proszę was. Jak mam się jeszcze bardziej pogrążać? Najlepiej ostatecznie wymazać z pamięci poprzednie dni. Z bólem serca – trzeba. 

W oficjalnym stroju jonina ruszyłam za mury swojego klanu. Wsadziłam obie ręce do kieszeni i snułam się zadbanymi uliczkami mojego dzieciństwa. Minęłam dwie przecznice, a z ziemi wyrósł tak mi dobrze znany budynek. Mój dom. Ściągnęłam buty na wycieraczce i rozsunęłam drewniane, masywne drzwi. Sięgnęłam po kunaia, dostrzegając stos papierów zakrywających podłogę. Przysunęłam się do ściany i ostrożnie szłam wzdłuż do kolejnego pomieszczenia. Ominęłam framugę drzwi. Dużymi krokami omijałam porozwalane przedmioty, które tworzyły ścieżkę według której kroczyłam. Dostrzegłam rozbite zdjęcie naszej rodziny. Szybko wróciłam wzorkiem i patrzyłam przed siebie. Nagle się zatrzymałam, wzięłam głęboki oddech, wypuściłam powietrze i otworzyłam szeroko oczy. Brąz tęczówek ustąpił miejsca czerwonej kurtynie, która przebiła się brązową warstwę jak rozpuszczalnik. Nikogo nie ma. Nie wyczułam niczyjej chakry. Odłożyłam kunaia i obeszłam dokładnie każdy pokój. Ktoś coś szukał. Na szczęście nikogo w domu nie było. Nie widać krwi, ani śladów walki. Przyjrzałam się bez dotykania papierom, które leżały na podłodze. Akta, akta, umowy, protokoły… Kto by to chciał? Akta! Właśnie! Schyliłam się, by podnieść odpowiednie papiery.
- Ayumi? Co tu się stało? – do domu przyszedł ojciec z szeroko otwartą buzią. Zlustrował mnie oraz bałagan w pokoju – Wiesz kto tu był?
- Nie. Nie czułam niczyjej chakry. Na szczęście mamy w domu nie było, więc nic jej się nie stało. Chyba szukał akt…

- Albo informacji o błękitnej krwi – jego usta zacisnęły się w cienki pasek. Jedną ręką drapał się po włosach, a drugą trzymał na biodrach. Na twarzy miał wypisane zmartwienie. Energicznie podszedł do mnie i wziął ode mnie akta, które znalazłam.

- Ktoś szukał informacji o błękitnej krwi w naszym klanie.

- Wszelkie informacje ma przecież dziadzio Taku… no chyba, że o czymś nie wiem ? – popatrzyłam z przymrużonymi oczami na ojca.

- Nie do końca… Też trochę szperałem w dziale zakazanym. Klan powinien wiedzieć, z jakim złem się musi zmierzyć, by chronić mieszkańców wioski.

- Nie wierzę… Przywódca Klanu Okamoto myszkuje w bibliotekach, do których ma dostęp tylko Hokage. No proszę, proszę – ostentacyjnie zaklaskałam. – Pewnie Tsunade o tym nie wie – dodałam.

- Ale ktoś wie. Przyślę grupę szpiegowską, by poszukali jakichś śladów. Czuję, że w naszych szeregach mamy zdrajcę – burknął, podnosząc nieopodal kredensu nasze zdjęcie. Przejechał delikatnie palcami po zbitym szkle. Odłożył ramkę na swoje miejsce i ruszył w kierunku wyjścia.

- Czekaj. Poproszę oddział od Hokage. Skoro mamy zdrajcę, nie możemy polegać na naszych ludziach.
- Słuszna uwaga Pani Kapitan – uśmiechnął się blado – Misja? – zapytał kiwnąwszy ręką w kierunku maski, którą przepasałam sobie przez pasek spodni i przykryłam lnianym workiem. Rodzice znali ten trik.

- Tak. Nie będzie mnie przez dłuższą chwilę. Akatsuki i te sprawy… - uniosłam leciutko kącik ust.

 ~*~

Godzina ósma. Nieśmiałe promienie słońca odkryły budynki Konohy z ciemnej pierzyny nocy. Nerwowo patrzyłam na zegarek, stojąc we wrotach wejścia do naszej siedziby. Godzina ósma, minut jeden. Co chwilę czułam poklepywanie po ramieniu. Właścicielami przyjacielskich gestów byli moi bracia i siostry. Taaaaak. Przyszywane rodzeństwo. Mimo surowych zasad panujących w naszej siedzibie, staramy się trzymać ze sobą blisko. Dochodziło do różnych nieprzyjemnych sytuacji, w których dochodziło do zabójstw w wyścigu o tytuł najlepszego członka ANBU. Postanowiliśmy przeciąć tę poplątaną nić szaleństwa i dołożyć prosty sznur, oparty na wzajemnym szacunku. Wiadomo, że w naszych szeregach są dalej tacy, co posunęliby się do wszystkiego, by stać na piedestale, ale na szczęście nasze zrzeszenie góruje w ilości wyznawców. Oby to trwało bez końca.

Popatrzyłam kolejny raz na zegarek. Ósma czternaście. Piękne. Nawet Oda się spóźnia. Zrozumiem jeszcze Eizo, ale on? Energicznie tupałam stopą. Dzieci. Duże dzieci. Jakbym miała do czynienia z Kotetsu w wersji podwójnej. Po misji muszę go odwiedzić. Powinnam pomyśleć o jakimś fikuśnym bukiecie. Lubił kwiaty. Często zaprowadzał mnie na polany pokryte pstrokatym dywanem z kwiatów. Kładł się i odpływał gdzieś daleko. Tak daleko, że nawet go nie mogłam dosięgnąć. Marzyciel…

- Przepraszam Kapitanie za spóźnienie!- Eizo w błyskawicznym tempie pojawił się przede mną, klękając.

- To jest wprost niewybaczalne! Zupełny brak szacunku i totalna zniewaga kapitana! Powinnam to zgłosić do przełożonego, by zrobił z wami porządek, bo jesteście nieokrzesani! Chcecie z powrotem wrócić na zajęcia z samodyscypliny? Mogę wam załatwić totalne piekło na ziemi! – delikatnie otworzyłam powieki, by zobaczyć minę Eizo, który spuścił głowę praktycznie do ziemi. Ody dalej nie widzę. Albo widzę. Nawet czuję.

- A ty co? Myślisz, że nie wiem, że nas obserwujesz? Mówiłam to wszystko w liczbie mnogiej – warknęłam, a koło Eizo pojawił się Oda z założonymi rękami.

Eizo dalej się nie podnosił. Popatrzyłam znacząco na Odę i równocześnie kiwnęliśmy głową i wybuchliśmy śmiechem.
- Ruszamy drużyno – energicznie wyciągnęłam rękę do przodu z palcem wskazującym. Drugą ręką złapałam za maskę, którą nałożyłam na potylicę i nałożyłam na twarz. 

TADAM!

Wybaczcie mi niedociągnięcia lub literówki. Tak się spinałam, żeby rozdział pojawił się jak najszybciej. Nie będę się tłumaczyć z mojego lenistwa i braku czasu, bo zawaliłam sprawę z punktualnością. PRZEPRASZAM! Mam nadzieję, że prawie 6 stron rozdziału jakoś to zrekompensują, a ja biorę się za pisanie kolejnego! Pojawi się lada dzień.

Dziękuję, że jesteście!