7. Nowa poszlaka.

Problemy można porównać do klocków domina. Wystarczy, że jeden zadrży, by kolejne mogły stracić podporę i runąć niespodziewanie, prowadząc do istnego chaosu. Ten pierwszy drżący klocek w końcu trafił na Shikamaru Narę.

Zapadła niezręczna cisza. Skrępowanie było namacalne.  Unikaliśmy swoich spojrzeń. Zsunęłam się zgrabnie z blatu stołu i szybkim ruchem zabrałam swoją garderobę z podłogi. Zwinnie zaciągnęłam spodnie i przerzuciłam koszulkę, która jeszcze lepiła się do spoconej skóry. Shikamaru poszedł w moje ślady. I ruszył. Nie, nie w moją stronę. Sunął bezszelestnie w stronę wyjścia. Tak! Wyjścia! Bez pożegnania. Bez komentarza. Bez miłego gestu. Uwięzło mi coś w gardle. Mogę przyznać się bez bicia, że poczułam lekki zawód. Kochaliśmy się i to tyle? Już chciałam wykrztusić jakieś bezczelne słowo, gdy nagle po mieszkaniu rozległ się dzwonek od wejściowych drzwi. Stanęłam jak słup soli i nagle pożałowałam, że nie potrafię operować takim jutsu jak mój „szybki kochanek”.

To była chwila, której nie mogłam powstrzymać. Shikamaru chwycił za klamkę i otworzył wejściowe drzwi, które ukazały nam oblicze zdziwionego Izumo.

- Co ty tutaj robisz ? – warknął brunet, wykrzywiając gniewnie usta.

- Sprawy służbowe. Nie powinno cię to interesować – wyminął niespodziewanego gościa bez pożegnania.

Izumo mruknął coś jeszcze pod nosem i trzasnął drzwiami tak głośno, że aż automatycznie podskoczyłam.

- Co u ciebie robił?

- A co przeprowadzasz śledztwo? Nie no przepraszam. Naprawdę w sprawach służbowych. Jeszcze nie potrafię się odnaleźć w pracy moich marzeń – ostatnie trzy słowa  wypowiedziałam z nutką irytacji.

- To nie dobrze z tobą, skoro szukasz pomocy u tego idioty – gniew go nie opuszczał. Poczułam to nawet przy jego powitalnym uścisku, który prawie zgniótł mi żebra.

- No nie dobrze – przytaknęłam, besztając się w myślach. Co ja sobie myślałam? – Napijesz się czegoś? Herbatki? Wody? Sake?

- Jeśli masz na myśli sake swojej mamusi, to ja nigdy nie odmawiam – ten chłopak mnie przeraża. Z szybkością ultradźwięków zmienia swoje nastroje. Często gorzej niż baba. Może dlatego nie potrafi sobie nikogo znaleźć.

- Może usiądź u nas w sypialni, a ja przyniosę ci butelkę i kieliszek – wyskoczyłam z pomysłem jak poparzona, byleby tylko nie zaglądnął do kuchni. Cieszę się, że jeszcze w miarę sprawnie łączę fakty. Tylko czemu one tyczą się spraw sprzed pięciu minut?! Założyłam tylko spodnie i bluzkę, a reszta leży rzucona artystycznie na kremowych kafelkach.

- Aya. W twojej sypialni – poprawił mnie, patrząc spod byka. – Czy z tobą rzeczywiście jest wszystko w porządku? Nie jesteś jakaś rozkojarzona? Może za szybko się dla ciebie to wszystko toczy ?

Oj żebyś wiedział, że za szybko. To nie powinno się nigdy zdarzyć. Przyjmuję to jako jednorazową przygodę. Nieee. Przygoda brzmi tak szczeniacko. Jednorazowa misja? A może po prostu misja? Zakończona sukcesem? Zakończona. Było mi bardzo dobrze.

- Ej bujająca w obłokach ruda małpo! – Izumo machał mi przed oczami swoją wielką łapą.

- Już, już. Już jestem.

- Co cię tak rozprasza? – zapytał, a ja naprawdę wolałam mu nic nie mówić. Wolałam oszczędzić mu kolejnej dawki gniewu.

- Usiądź wygodnie, a ja cię obsłużę – i strzeliłam buraka, ponieważ kolejny raz postawiłam siebie w dwuznacznej grze słownej. 

~*~

Miałam rację. Coraz częściej ufam swojej intuicji. Przeciągnęłam się na limonkowej pościeli, mrucząc. Izumo przyszedł na przeszpiegi i prawienie morałów. Ewidentnie wizyta tego dupka była mu nie po nosie. Z resztą po moim też nie. Zostawił mi jeszcze większy mętlik w głowie. Ale koniec z tym. Koniec z toksycznymi bodźcami, bo nigdy nie dojdę do siebie. Lepiej, żeby omijał mnie szerokim łukiem. Najlepiej jakby znalazł się po drugiej stronie bramy. Izumo z pewnością dopilnowałby wszystkiego, ale co bym mu powiedziała? „ Słuchaj Izumo. Jest taka sprawa. Przeleciał mnie i nie możesz go wpuszczać do wioski. Niech cierpi! Nie tyka się dziewczyny twojego przyjaciela!”. Co za żenada, Ayumi. Sama na to pozwoliłaś. KONIEC! KONIEC, KONIEC, KONIEC! Trzeba sobie przypomnieć, jakie miało się życiowe priorytety. Teraz liczy się tylko wioska i Akademia. Gdzie moja werwa, gdy miałam ruszyć z frustracją i dezaprobatą do Tsunade? No gdzie? Chodźcie tutaj i mi pomóżcie, bo idę walczyć o swoją przyszłość i żaden osobnik płci brzydkiej nie pokrzyżuje moich planów. Tak! Pamiętasz? Nie bądź miętka!

Z tym cudownie olśniewającym entuzjazmem przeżyłam deya vu. Energicznie wyskoczyłam z łóżka i zaczęłam zakładać swoje ochraniacze. Jeśli tym razem ktoś zapuka lub zadzwoni, to wychodzę przez okno. Dziś rozegra się starcie z demonami. Moimi ukochanymi demonami. 

„ Uczyń z tego swoją siłę, a wtedy przestanie to być twoim słabym punktem. Zrób z tego swoją zbroję, a nikt nie użyje tego przeciwko tobie.”

- George R.R. Martin

 

- Droga, najwspanialsza Czcigodna Tsunade mam tego naprawdę dosyć. Albo wrócę na stare śmieci i będę tym samym kapitanem oddziału jakim byłam…

- Ayumi – przerwała.

- …albo rzucę …

- Ayumi – przerwała, podnosząc odrobinę głos.

- … rzucę służbę i będę zbierać ryż do sake i tyle będzie z moich zdolności, o! – dokończyłam swoją myśl, mimo prób Hokage wejścia w moje zdanie. Nie mogę się ugiąć. Choć z pewnością zrobiłam z siebie cudaka.

W gabinecie Tsunade odbywało się spotkanie ze Starszyzną i Kazekage na czele. Mój genialny plan zrodzony w mojej rozwianej głowie wydawał się być perfekcyjny. Żwawo omijam straże w służbowym stroju. Zdecydowanie kroczę ku jej siedzibie. Nie zważam na uprzejmości, by pokazać powagę sytuacji. Wkraczam i stanowczym tonem przedstawiam swoje poważne ultimatum, które zapewne na poważne nie zabrzmiało, biorąc pod uwagę miny zebranych. Co ja sobie myślałam. Teraz nawet powtarzając moją „poważną” kwestię w głowie, strzelam się w myślach w czoło.

- Ayumi, dziękuję za profesjonalne i dojrzałe złożenie zażalenia. Proszę cię byś teraz zajęła miejsce obok swojego ojca i posłuchała, jak już zaszczyciłaś nas swoją osobą.

Ojca?
Błyskawicznie przefiltrowałam zebrane osobowości. Przy oknie tuż przy siostrze Kazekage stał mój tato. O, ironio. Bezszelestnie ominęłam parę osób, uprzejmie uginając głowę pod siłą ich spojrzeń. Stanęłam po jego prawicy, gdyż lewica była już zajęta. Nawet na mnie nie spojrzał, ani nie mruknął. Co to do cholery? Dzień bez Ayumi? Szturchnęłam go łokciem. Zero reakcji.

- Na czym my tu skończyliśmy…a tak… bardzo przepraszam Was wszystkich – Tsunade uzbroiła się w wyjątkową uprzejmość jak na jej osobę. – Po zebraniu wystarczającej ilości informacji na dany moment możemy podjąć się dwóch kroków. Za porozumieniem z Kazekage – w tym momencie wskazała ręką na Gaarę, który stał obok niej z założonymi rękoma i z grobową miną. – Łączymy siły Sunę z siłami Konohy i zdwajamy patrole na terenie naszych obszarów. Jeśli będzie to konieczne, poszukiwania mogą rozprzestrzeniać się poza nasze granice. Jestem w trakcie załatwiania przepustek dla naszych ninja, żeby bezkolizyjnie manewrowali między innymi krajami i ich siłami. Jonini i zespoły ANBU podzielimy na dwie grupy. Zwiadowców i ochroniarzy. Ten drugi oddział będzie dzień i noc osłaniał swoimi ciałami potencjalne cele porywaczy. Według informacji przeprowadziliśmy selekcję dzieci, które mogą być zagrożone. Dostaniecie ich wszystkie dane. Na dziś to tyle.

Tsunade sunęła wzrokiem po sali i oceniała odbiór swoich słów przez słuchaczy. Delikatnie podniosła kąciki ust, widocznie zadowolona z rezultatów. Pomieszczenie wypełniło się pomrukami, szmerami. Część zebranych pozostawiała po sobie smugę białego dymu, natomiast druga część skorzystała z tradycyjnego wyjścia.

Złapałam za rękaw koszuli ojca i obróciłam go twarzą do siebie.

- Co się dzieje ? – zapytałam, marszcząc czoło.

- Jesteś bardzo niekompetentna. Przyniosłaś mi dzisiaj wstyd, Ayumi – warknął, zabierając materiał koszuli spod niewoli moich palców.

- Przecież nic nie zrobiłam, nikt mi nawet nie powiedział o zebraniu.

- Jakbyś czynnie uczestniczyła w życiu wioski, to zapewne byś o tym wiedziała.

Czynnie…

- Nie mogę uwierzyć, że to mówisz tato. Bardzo bolą mnie twoje słowa – zawiesiłam swoje spojrzenie na jego pełnym gniewu i irytacji.

- Ninja nie zna bólu psychicznego dziecko. Jeśli tego nie zrozumiesz, to może rzeczywiście powinnaś zająć się produkcją sake, a nie zawracać wszystkim głowy swoimi słabościami i nieporadnością.

Wbił mi kolejną szpilę i obrócił się na pięcie, energicznie wychodząc z gabinetu Tsunade. Nie mogłam uwierzyć w ani jego słowo, które wypowiedział. Miałam wrażenie, że drewniana podłoga pode mną zniknęła, a ja spadam w otchłań goryczy. Podniosłam głowę do góry, by powstrzymać uderzające łzy do powiek. Wzięłam głęboki oddech, złapałam za materiał opaski i związałam mocniej. Nic nie mówiąc, wyszłam z gabinetu Tsunade, która oglądała rodzinną scenkę zza biurka.

Nie rozumiem, jak ludzie mogą mnie tak postrzegać? Rzeczywiście się taka zrobiłam? Przecież jestem silna. Czy nawet ja nie mogę mieć gorszych chwil? Dostałam mocnego liścia w policzek. Piecze mnie niewyobrażalnie mocno. Liść od własnego ojca. Nie mogę w to uwierzyć. Przecież się podniosłam, przecież staram się jak mogę. Zbieram informacje, pomagam wiosce mimo, że nie mogę w pełni uczestniczyć w misjach. To nie moja wina, że idiotyczny psycholog określił mój stan jako niepoczytalny. Sam jest niepoczytalny, o! Gwałtownie zmieniłam kierunek marszu o sto osiemdziesiąt stopni i z powrotem moje żagle obrały kierunek gabinetu Czcigodnej.

- Nie uznam odmowy Tsunade-sama – pochylona przy jej masywnym biurku, kontynuowałam swoją kwestię. – Mogę z pełną odpowiedzialnością wrócić na stanowisko kapitana mojego oddziału i służyć tobie i wiosce.

- Ayumi, nie wątpię w to. Jesteś oddanym wojownikiem. Ale czy jesteś pewna, że twoja dusza jest w pełni uleczona?

- Tak, jest – przytaknęłam, ciągle uginając się przed Hokage.

- Wiem, przez co przechodzisz. Możesz wierzyć lub nie. Wiem, ile cierpienia wypełnia swoją osobę. Nikt tego nie zrozumie, jeśli nie przeszedł tego piekła co ty. Jako głowa wioski z chęcią przyjmę twoją prośbę, bo jesteś świetnym joninem, ale jako twoja przyjaciółka odradzam powrotu tak szybko.

Mina Tsunade mówiła sama za siebie. Wybuchowa mieszanina zbierała się pod jej skórą. Podręcznikowy przykład sprzecznych emocji. Na „Fizyczności człowieka” byłam jedną z lepszych.

- Z całym szacunkiem Tsunade-sama , ale proszę zwrócić mi należyte mi miejsce jako kapitan oddziału ANBU.

~*~

Dobiła godzina dwudziesta. Konoha zanurzyła się w granatowej pościeli. Odcięła się na godzin kilka od koszmarów, które przynosi nowy świt. Maskuje swoje ślady. Odgradza od siebie prawdę, że stoją za nią niewyobrażalnie złe rzeczy. Czekałam tradycyjnie jako pierwsza na miejscu spotkania. Podnosiłam rytmicznie stopę i uderzałam nią o ziemię do rytmu nuconej piosenki, którą słyszałam w budce z ramen.

- Jak zwykle spóźnieni… - mruknęłam, gdy przed moimi oczami ukazały się dwie postacie.

- Gomen Ayumi – jedna z nich rozłożyła ręce w przyjaznym geście. Nie musiałam się zastanawiać, kogo kryje mrok.

- Eizo – wyszeptałam, wtulając się w tors towarzysza. – Wróciłam na stare śmieci.

- Bardzo mnie to cieszy. Oda już mi tak działa na nerwy, że…

Oderwałam się od niego i spojrzałam na drugą postać.

- Oda… miło mi cię widzieć. Dawaliście sobie radę? – zapytałam, wbijając wzrok, by wyostrzyć obraz i odnaleźć pełen zarys ukrytego mężczyzny.

- Oczywiście, Ayumi-sama. Ale dobrze, że wróciłaś. To co, zaczynamy ? – w końcu porzucił mroczny strój i stanął  w blasku łuny księżyca, w której zabłysnęła jego maska ANBU.

- No to zaczynamy – założyłam swoją maskę i ruszyliśmy w stronę zachodniego skrzydła wioski.

- …albo jak Choji wtrząchnął calusieńką wieprzowinę spod nosa Tsunade w ułamek sekundy! Hahaha. Nie zapomnę jej miny do końca życia… - skomentował swoją opowiastkę cichym śmiechem.

Wytarłam samotnie błąkającą się łzę w prawym kąciku oka. Brzuch bolał mnie w najlepsze. Dawno moja przepona nie pracowała tyle jak w przeciągu tych paru minut.

Eizo drapał się po głowie, szukając kolejnych rewelacji z czasów mojej przerwy. Jego uśmiech zajmował pół twarzy, choć z maską trudno to dostrzec, więc liczyłam na moją wyobraźnię. Oda trzymał się jak zwykle ubocza. Zawsze trzymały go powaga i żelazne zasady. Członek ANBU to też człowiek, mimo wszystko.

Poprawiłam się i wyprostowałam jak struna, by przybrać godną kapitana postawę.

-Ekhem, Eizo z rozkazu kapitana – wskazałam na siebie kciukiem. – Proszę, zamknij się. Mamy misję.

Eizo parsknął śmiechem i klepnął mnie w ramię, na co zasadziłam mu kopa w cztery litery.

- Sympatia sympatią, ale rozkaz to rozkaz, zrozumiano ? – wysyczałam, choć szczerze mówiąc, wolałabym uśmiechnąć się szeroko i wpaść w wir śmiechów. Tak działa na mnie jego obecność.

- Tak jest, kapitanie – skinął głową i zniknął w koronie drzew.

- Brakowało mu twojej obecności – odparł Oda, zakładając na sobie ręce.

- Zaważyłam. Albo poprawił swoje komiczne zdolności językowe, albo bardzo długo je dopracowywał.

- Wiesz, że ze mną nie ma takich możliwości jak z Tobą. Niestety do wesołków nie należę.

Uśmiechnęłam się w duchu. Tak. Też nie byłam wesołkiem. W sumie to dalej nim nie jestem. Podniosłam wysoko głowę,  by uchwycić kadr bladego księżyca, rozpostartego nad wioską. Kotetsu, jak być wesołkiem bez ciebie ?

Nagły huk przerwał panującą ciszę. Błyskawicznie zlokalizowaliśmy źródło hałasu i natychmiast ruszyliśmy. Stanęliśmy przed kolosalnymi, ozdobnymi wrotami, gdzie na ziemi leżało parę kunai.

- Ayumi, pilnuj się – warknął Oda. – Szukaj też tego idioty.

- Tam! – krzyknęłam do towarzysza i skierowałam nas w głąb posiadłości. Na dziedzińcu natknęliśmy się na dwóch mężczyzn.

- Aya, dawaj! – Eizo odskoczył od napastnika.

Bez chwili wahania wykonałam pieczęcie. Z ziemi, wybijając kamienną posadzkę, wyrosły grube pnącza, które unieruchomiły podejrzanego. Eizo dotknął jednego ramienia rośliny i bez słowa zapieczętował ją, nie pozwalając wrogowi przerwać sidła.

Oda w ekspresowym tempie pojawił się przy postaci. Dotknął jego czoła dwoma palcami.

- Zapieczętowany. Wioska ukryta we mgle – powiedział, pokazując w ręce znane nam opaski ninja.



Tadam! I jak? Miałam na prawdę wielki dylemat, czy zostawić sytuację z Shikamaru taką jaka jest, czy wykreować to jako sen Ayumi, albo może i koszmar. Z dwojga złego poszłam tym tropem. Nie było krwi niestety ( też ubolewam, ale nie mogę Was katować ciągłą zwłoką z powodu nie dodawania rozdziałów ) , ale następnym razem n 1000% się pojawi. Końcówka moim zdaniem wyszła najgorzej. Dopisałam ją po bardzo długiej przerwie, więc proszę wybaczcie mi! Czuję, że wróciły mi moce i na dany moment jest ze mną dobrze, więc w miarę regularnie powinnam zostawiać po sobie ślad. Myślę, że będzie się coś pojawiać do 2 tygodni. Max.3. Mam nadzieję, że w skrajnych przypadkach.

Dziękuję, że jesteście ze mną i że wytrzymaliście, bo skoro to czytacie, to przeszliście przez wielkie katusze spowodowane moim pseudodziełem.

Trzymajcie się Kochani! Poczujcie zbliżające się święta !